Afdeling 15 van het Islamitische Revolutionaire Hof in Teheran veroordeelde deze activist in februari 2023 op basis van de beschuldiging van “het ontwerpen en leiden van corruptie op aarde door terroristische acties”. Zijn doodstraf werd in april 2023 bevestigd door het Hooggerechtshof van Iran.

Ondanks dit onderzoek laat de juridische procedure tegen Jamshid Sharmahd duidelijk zien dat zijn dood niet het gevolg is van een gerechtelijk en wettelijk vonnis, maar een voorbeeld is van “overheidsmoord”.

De arrestatie van Jamshid Sharmahd was volledig onwettig. Veiligheidsdiensten van de Islamitische Republiek hebben hem in de zomer van 1399 (2020) tijdens een doorreis ontvoerd en naar Iran gebracht. Volgens internationale wetten, waaronder de speciale conventies van de Verenigde Naties, moeten alle individuen worden beschermd tegen gedwongen verdwijning. Deze praktijk wordt als een internationale misdaad gezien en wordt beschouwd als een vorm van vervolging.

Daarnaast werd Jamshid Sharmahd tijdens zijn hele detentie het recht op toegang tot zijn basisrechten ontnomen. Hij kreeg geen enkele toegang tot zijn familie voorafgaand aan zijn rechtszitting, had geen contact met zijn advocaat, en de autoriteiten verhinderden zelfs dat zijn juridische documenten aan de rechtbank werden voorgelegd. Hij mocht niet kiezen voor een eigen advocaat en twee door de rechtbank aangestelde advocaten kregen ook geen toestemming om namens hem te pleiten, wat zijn verdediging feitelijk onmogelijk maakte.

Sharmahd’s executie werd uiteindelijk uitgevoerd zonder enige kennisgeving aan zijn familie en zonder inachtneming van de rechtsregels met betrekking tot het uitvoeren van vonnissen. Hij werd geëxecuteerd zonder wettelijke grondslag en zonder verdediging.

Al deze factoren laten zien dat de executie van Jamshid Sharmahd geen wettelijk gevolg was van het interne rechtssysteem in Iran, maar duidelijk een daad van overheidsmoord is.

Het bericht Waarom is de executie van Jamshid Sharmahd een duidelijk voorbeeld van “overheidsmoord”? verscheen eerst op Café Weltschmerz.

In haar boek Gesluierde jaren – verloren vrijheid, verborgen liefde vertelt Shohreh Feshtali (1970) het verhaal van haar zorgeloze kindertijd in het Perzië van sjah Mohammed Reza Pahlavi en de regimechange in 1979 toen het land veranderde in de streng religieus-fundamentalistische staat Iran onder Ayatollah Khomeini. Voor pubers was de dictatuur extreem onderdrukkend, speciaal voor meisjes: in het openbaar mochten ze niet ongesluierd rondlopen en oogcontact met mannen was verboden. Het boek is een ode aan de jonge mensen van wie het leven voor niets werd afgepakt, aan de mensen van wie de namen worden genoemd en die er niet meer zijn. In de studio van Café Weltschmerz in Schiphol-Rijk vertelt Shohreh Feshtali meer over haar geschiedenis, haar aspiraties en haar visie op de nieuwe media.

Ik was negen toen de machtsovername plaatsvond. Ik kan mij nog goed herinneren dat meisjes en vrouwen in korte rokken op straat liepen en dat jongens broeken met wijde pijpen droegen. We waren vrij, we hadden dans- en muziekles op school. Een jaar later kreeg je zweepslagen als je in je eigen huis naar muziek luisterde. Ik heb de kanteling heel bewust meegemaakt. In de snel aangeleverde nieuwe schoolboeken was de inhoud van de geschiedenis veranderd. Wat eerst als goed werd onderwezen, was nu verkeerd en andersom. Ik vertrouwde niks meer.

Toen ik 22 was, ben ik met mijn toenmalige man gevlucht. In zijn boekhandel verkocht hij een gekopieerde versie van De Duivelsverzen van Salman Rushdie, een verboden boek in Iran. Hij werd verraden en daarom moesten we hals over kop onderduiken en vluchten. De smokkelaars bepaalden in welk land je terechtkwam, tenzij je nog veel meer geld neertelde, dan had je enigszins keus. Als ik erop terugkijk, is het net alsof ik in een roes leefde. Wij zijn in Nederland uit de trein gezet. Onze begeleider zei: ‘Zoek een politieagent en zeg dat je een vluchteling bent’. Daarna ging hij snel weg en ontdekten we dat we in Maastricht waren beland.

Mijn contact met Iran is nog altijd sterk. Dagelijks spreek ik mensen en ik krijg veel mails, soms wel tientallen per dag. Na de aanval van Israël op het Iraanse consulaat in Damascus op 1 april en de tegenaanval van Iran is het voor mij heel raar om te zien dat ineens de hele wereld van mening lijkt dat Iran het recht zou hebben om zichzelf te verdedigen. Want over wie heb je het als het over Iran gaat? Heb je het over het regime of heb je het over de bevolking? Als je over de Iraniërs spreekt, wie bedoel je dan? Er is een Iraans regime en er is een Iraanse bevolking, dat zijn twee heel verschillende begrippen. De hulpvraag van de bevolking wordt al 45 jaar genegeerd. Waar waren de mensenrechtenactivisten de afgelopen jaren toen de bevolking de straat opging om te protesteren? Zoals in 2022 tegen de aanhouding van Masha Amini wegens het niet naleven van de hidjab voorschriften? Wat is er gebeurd waardoor zij op het politiebureau is overleden? Tijdens de protesten daartegen werden 1800 mensen aangehouden van wie er nu nog iedere week een paar worden opgehangen zonder veroordeling. Zomaar. Als waarschuwing voor wat je kunt verwachten als je je mond opentrekt. En dan te bedenken dat Iran in 2023 door de Verenigde Naties verkozen werd als voorzitter van het sociale forum van de mensenrechtenraad!

Er komt woede en pijn in mij naar boven als ik hoor dat de rol van de ayatollahs op het wereldtoneel wordt verdedigd. Er lijkt soms een tendens te zijn om de Brics-landen te verheerlijken, zonder te willen zien dat door de regimes in deze landen miljoenen mensen worden onderdrukt. Overal betaalt de bevolking de prijs. Zowel in Iran, China, Rusland en zelfs in Nederland. De burgers betalen altijd de prijs. Er is een vies spel gaande in de wereld. Ik vind het heel opvallend dat Iran Israël aanvalt op een moment dat Israël steeds meer aan populariteit verliest in de wereld. Omliggende landen als Jordanië en Saoedi-Arabië en ook westerse landen als Amerika, Engeland en Frankrijk hadden veel commentaar op Israël. En dan gaat Iran door een tegenaanval Israël in de slachtofferrol plaatsen zodat de hele wereld weer pro-Israël is. Waarom voer je een actie uit die je vijand versterkt? Niets is wat het lijkt. Ik vertrouw het allemaal niet, noch de aytollah’s, noch Hamas, noch Netanyahu. Maar ik sta wel achter alle mensen, achter de Iraniërs, de Palestijnen en de mensen in Israël.

Het is voor mij moeilijk om te ervaren dat de nieuwe media soms ongenuanceerd een positief geluid over Iran ventileren. Natuurlijk willen wij graag geloven dat er voorvechters zijn die iets doen waardoor wij kunnen worden gered van de globalisten. Maar het is beter om een dieper contact te maken met de situatie en dan pas een conclusie te trekken. Iedereen heeft blinde vlekken en we hebben allemaal onze voorkeuren. Zelf leer ik steeds beter mij niet vanuit emotie uit te spreken, maar vanuit verstand en vanuit mijn hart. Ik zal mij altijd blijven uitspreken, ook als mijn geluid afwijkt van de gewenste opvatting.

Vanaf de coronatijd ben ik mij gaan uitspreken over de situatie, over wat ik zag gebeuren. Ik zag veel parallellen met wat ik eerder in Iran had gezien. Tot mijn verbazing waren er, ondanks de Nederlandse nuchterheid, niet erg veel die het ook zagen. Dat vond ik vreemd. Ik had niet verwacht dat er zoveel mensen zouden intrappen. Mijn boek kwam ook op dat moment uit en mij werd afgeraden mijn stem te laten horen, want dat zou de verkoop van het boek kunnen beïnvloeden. Maar ik wilde waarschuwen, ik kan niet tegen onrecht en ik denk – dat toen dat virus kwam – ik een van de eersten was die zei dat het niet klopte.

Er ontstonden initiatieven zoals Vrouwen voor Vrijheid, waar ik een speech hield op het podium. Ik werd uitgenodigd bij BLCKBX en begon een eigen podcast, the Zi talk. Zi zijn de laatste letters van mijn eerste achternaam. Volledig is mijn achtenaam Shahbazi Feshtali, maar ik gebruik alleen Feshtali omdat dat makkelijker klinkt in Nederland. The Zi talk verwijst dus naar Shahbazi. Ik wilde dieper ingaan op bepaalde onderwerpen en nodigde gasten uit voor informatieve en menselijke gesprekken. Op enig moment belde Max von Kreyfelt mij en dat betekende dat ik voor Café Weltschmerz ging interviewen. Ik heb daar anderhalf jaar als vrijwilliger gewerkt. Dat kon ik financieel niet meer volhouden, ook omdat ik voor reguliere banen afgewezen werd met als reden dat ik een gezicht was van Café Weltschmerz. Toen kreeg ik een tijdelijk contract. Interviews voor mijn boek werden bij de mainstream televisie voor het merendeel afgezegd, net als bij tijdschriften. Door slechts enkele media werd ik wel gehoord, zoals bij het tv-programma Vandaag Inside met Wilfred Genee en ook door de Telegraaf.

Nadat duidelijk was dat Max von Kreyfelt het pioniersfplatform van de alternatieve nieuwsmedia ging verlaten, werd ik gevraagd zijn opvolger te zijn. Ik heb dat na een lange aarzeling aanvaard. Na een moeizame stille periode ben ik nu samen met het nieuwe team bezig om weer nieuw leven in Weltschmerz te blazen. Ik wil graag dat de identiteit behouden blijft en ik wil verdiepende gesprekken uitzenden van genodigden met kennis en wijsheid. We willen daar graag hoop aan toevoegen en ons vooral ook richten op de jeugd die op school wordt gemanipuleerd en te weinig kans krijgt om de waarheid te ontdekken. Ik wil het niet alleen hebben over wat er misgaat, maar vooral over wat we allemaal nog kunnen in Nederland. Een platform als dit bestaat niet in Iran, niet in Rusland, in Palestina of zelfs Israël. Wij kunnen ons in Nederland nog uitspreken en daarom moeten we onze mogelijkheden ten volle benutten. In plaats van te klagen en in angst te zitten voor de toekomst, kunnen we beter de handen uit de mouwen steken en ultiem gebruikmaken van de kansen die er zijn. Ons losmaken van de afhankelijkheid van de overheid. Op kleinschalige basis kunnen we alles, we kunnen zelf echt alles.

Heel graag zou ik meer samenwerking zien tussen de nieuwe media. Samenwerken met andere platforms is echt mijn droom. Zoals verbinding tussen mensen onderling belangrijk is, kunnen wij als nieuwe media ook de verbinding en samenwerking met elkaar aangaan. Ieder heeft een eigen aanpak, een eigen identiteit en die hoeven we niet te verliezen. Ik zou graag met BLCBX samenwerken, met Gezond Verstand en met Ongehoord Nederland. Kijken hoever we kunnen komen. Ik ben heel blij dat er inmiddels een eerste samenwerking is begonnen. De Andere Tafel is een wekelijks praatprogramma over actualiteiten in co-productie tussen Weltschmerz en De Andere Krant.

Dit artikel is gepubliceerd door De Andere Krant, de enige onafhankelijke krant van Nederland. Wil je ons steunen en ook de krant in huis halen, abonneer dan via deze link en steun zowel De Andere Krant als Café Weltschmerz.

Het bericht Interview Shohreh Feshtali: “Ik kan niet tegen onrecht” verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Gratis maar Beperkt

Hoewel gebruikers geen kosten hoeven te betalen voor het hebben van een digitale euro-rekening, wordt er wel een strikte limiet gesteld aan het maximale bedrag dat iemand in digitale euro’s kan bezitten. Eerdere voorstellen variëren van 1.500 tot 3.000 euro, afhankelijk van de bron binnen de ECB en de nationale centrale banken. Dit roept vragen op over de werkelijke vrijheid en bruikbaarheid van deze digitale munt. Door deze limieten kunnen burgers niet volledig beschikken over hun eigen geld, wat hun financiële autonomie beperkt en ingrijpende gevolgen kan hebben voor hun dagelijkse transacties en spaargedrag.

Beperking van Financiële Vrijheid

De invoering van de digitale euro kan aanzienlijke beperkingen met zich meebrengen voor de financiële vrijheid van burgers. De geplande limiet op het bezit van digitale euro’s kan ertoe leiden dat mensen gedwongen worden om hun geld te spreiden over verschillende rekeningen, wat zowel onhandig als risicovol kan zijn. Bovendien kan dit beleid de controle van de ECB over persoonlijke financiën vergroten, waardoor individuen minder controle hebben over hun eigen geld.

Samenwerking met Commerciële Banken: Een Wolf in Schaapskleren?

De samenwerking tussen de ECB en commerciële banken, waarbij de digitale portemonnee gekoppeld kan worden aan rekeningen bij commerciële banken, lijkt op het eerste gezicht een voordeel. Echter, deze integratie kan leiden tot een verstoring van de traditionele bankensector. Commerciële banken kunnen onder druk komen te staan, wat kan resulteren in hogere kosten voor traditionele bankdiensten en een vermindering van de concurrentie. Dit zou uiteindelijk de consument kunnen schaden.

Risico’s voor Financiële Stabiliteit

Een van de grootste zorgen is dat de digitale euro de financiële stabiliteit kan ondermijnen. Door het opleggen van een limiet op de hoeveelheid digitale euro’s, probeert de ECB te voorkomen dat grote sommen geld van commerciële bankdeposito’s naar de digitale euro verschuiven. Echter, deze maatregel kan averechts werken en juist leiden tot een verstoring van het financiële systeem. Commerciële banken zouden kunnen kampen met een plotselinge uitstroom van deposito’s, wat hun liquiditeit en stabiliteit in gevaar kan brengen.

Privacyschending en Controle

Een ander significant gevaar is de potentiële schending van privacy. De digitale euro zou de ECB en mogelijk overheden ongekende controle kunnen geven over de financiële transacties van individuen. Elk uitgegeven en ontvangen bedrag zou traceerbaar zijn, wat grote implicaties heeft voor de financiële privacy van burgers. Dit verhoogt het risico van misbruik en ongewenste surveillance, waardoor de persoonlijke vrijheden van individuen worden aangetast.

Controlemaatschappij en Programmeerbaar Geld

Het gevaar van een controlemaatschappij is reëel. Met de digitale euro en de bijbehorende technologieën kunnen overheden en centrale banken het geld programmeerbaar maken. Dit betekent dat ze kunnen bepalen waar, wanneer en hoe je jouw geld kunt uitgeven. Dit is een directe inbreuk op de financiële vrijheid en autonomie van burgers. Bovendien bestaat het risico dat de digitale euro wordt gebruikt als een instrument voor sociale controle, waarbij bepaalde uitgaven of transacties kunnen worden verboden of beperkt op basis van beleidsmaatregelen of politieke overwegingen​​​​.

Conclusie

Hoewel de digitale euro gratis beschikbaar zal zijn, zijn de potentiële gevaren en beperkingen aanzienlijk. Van de beperking van financiële vrijheid tot risico’s voor de financiële stabiliteit en privacyschendingen, de invoering van de digitale euro brengt vele onzekerheden met zich mee. Het is essentieel dat deze zorgen grondig worden overwogen voordat er definitieve stappen worden gezet richting de implementatie van deze digitale munt. Het is van groot belang om de belangen van de burgers te beschermen tegen overmatige controle en toezicht door de overheid en centrale banken​​​​.

Het bericht De Gevaren van de Digitale Euro: Beperking en Controle verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Bron en vertaling: Stichting VaccinVrij

Monica Smit heeft besloten de politie van Victoria (Australië) aan te klagen vanwege hun uiterst harde en volgens haar misplaatste optreden tijdens de COVID-19-periode. Dit optreden roept veel vragen op over de proportionaliteit en rechtmatigheid van het politieoptreden tijdens een gezondheidscrisis.

Tijdens de pandemie hebben we wereldwijd, ook in Nederland, soortgelijke situaties gezien waarbij de politie strikte handhaving van maatregelen uitvoerde die soms op gespannen voet stonden met burgerrechten. Deze situaties hebben geleid tot een breder debat over de rol van de politie in crisistijden. De essentie van deze discussie draait om de balans tussen het beschermen van de volksgezondheid en het waarborgen van de individuele vrijheden en rechten van burgers.

In het geval van Monica Smit ligt de focus op de vraag of de politie tijdens de pandemie handelde binnen de grenzen van hun bevoegdheden en met de juiste mate van proportionaliteit. Dit is een belangrijk punt, omdat de politie er in de eerste plaats is om de bevolking te beschermen en te dienen, niet om politieke beslissingen zonder meer af te dwingen.

Het bericht Monica Smit klaagt politie Victoria aan voor COVID-19-optreden verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Boetes en Dreigementen

Volgens persbureau Bloomberg dreigt de ECB vier kredietverstrekkers met boetes omdat ze een deadline voor klimaatanalyses hebben gemist. De straffen kunnen oplopen tot vijf procent van de gemiddelde dagomzet van de betrokken banken. Dit laat zien hoe ver de EU bereid is te gaan om hun klimaatagenda door te drukken, ongeacht de gevolgen voor onze financiële instellingen en uiteindelijk de burgers.

Klimaatverandering als Excuse

Het narratief dat banken hun beleggingen moeten beschermen tegen de gevolgen van extreem weer of fossiele brandstoffen, wordt gebruikt als excuus om steeds strengere regels en sancties op te leggen. Maar wat is de werkelijke agenda achter deze maatregelen? Het lijkt er sterk op dat de ECB, en daarmee de EU, steeds meer controle willen over ons financieel systeem, onder het mom van klimaatactie.

Risico voor Vrijheid en Soevereiniteit

Deze nieuwe stap van de ECB is niet alleen een aanval op de financiële sector, maar ook op onze individuele vrijheid en soevereiniteit. Door banken te dwingen zich te onderwerpen aan rigide klimaatanalyses, wordt de vrijheid van ondernemen steeds verder ingeperkt. Dit is een duidelijke indicatie van de richting waarin we bewegen: een klimaatdictatuur waarin elke sector van onze economie onderhevig is aan draconische regelgeving en boetes.

De Werkelijke Gevolgen

Wat zijn de werkelijke gevolgen van deze acties? Banken zullen deze boetes doorberekenen aan hun klanten, wat resulteert in hogere kosten voor leningen en andere financiële diensten. Dit raakt niet alleen de grote bedrijven, maar ook de kleine ondernemers en gewone burgers. Daarnaast zal de focus op klimaatrisico’s leiden tot een afname van investeringen in sectoren die essentieel zijn voor onze economie, zoals de fossiele industrie.

Een Oproep tot Verzet

Het is tijd dat we ons verzetten tegen deze overheidsbemoeienis en de steeds verder gaande inperking van onze vrijheden. We moeten de macht teruggeven aan de mensen en zorgen voor een transparante en betrokken overheid die werkt in het belang van haar burgers, niet tegen hen.

Conclusie

De recente acties van de ECB zijn een zorgwekkende ontwikkeling in de richting van een klimaatdictatuur. Het is aan ons om deze ontwikkelingen nauwlettend te volgen en ons uit te spreken tegen deze inperking van onze vrijheden. Alleen door ons te verzetten tegen deze maatregelen kunnen we onze soevereiniteit en economische vrijheid behouden.

Het bericht Klimaatdictatuur: Hoe de ECB Banken Straft voor Klimaatverandering verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Schwab, die in 1971 het WEF oprichtte onder de naam European Management Forum, zal zijn rol als uitvoerend voorzitter neerleggen en overstappen naar een positie als niet-uitvoerend voorzitter. Deze verandering moet nog worden goedgekeurd door de Zwitserse overheid en zal naar verwachting plaatsvinden vóór de jaarlijkse bijeenkomst van het WEF in 2025.

Een Tijdperk Eindigt
Klaus Schwab, inmiddels 86 jaar oud, heeft het WEF uitgebouwd van een kleinschalig forum naar een wereldwijd bekende ontmoetingsplaats voor wereldleiders, CEO’s en andere invloedrijke personen. Jaarlijks reizen talloze wereldleiders en directeuren naar Davos om deel te nemen aan de bijeenkomsten van het WEF. Volgens Mark Rutte is het WEF een ‘praatclubje’, maar de invloed van deze organisatie is niet te onderschatten.

De Toekomst van het WEF
De grote vraag die nu rijst, is wie Klaus Schwab zal opvolgen. Tot op heden is er nog geen opvolger aangewezen. In de afgelopen jaren heeft het WEF een transformatie ondergaan, waarbij de focus is verschoven van liberale politiek naar een meer gecentreerde benadering. Schwab’s familie blijft betrokken bij de organisatie, met zijn vrouw en kinderen in diverse topfuncties.

Het WEF en de Kritiek
Het WEF heeft door de jaren heen veel kritiek ontvangen, met name vanwege de nauwe banden met de elite en de invloed op mondiale besluitvorming. Er is brede zorg over de problematische aard van deze ongekozen organisaties die grote invloed uitoefenen op nationale soevereiniteit en democratische processen.

Het bericht Klaus Schwab Treedt Af: Wat betekent dit voor de toekomst van het World Economic Forum? verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Een Ontluisterend Verhaal
Al sinds april 2021 stond de zeldzame bijwerking van het vaccin in de bijsluiter, maar toch bleef het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen (CBG) volhouden dat de kans op TTS “zeer klein” was. In het Verenigd Koninkrijk loopt er inmiddels een collectieve rechtszaak tegen AstraZeneca, omdat het vaccin in tientallen gevallen ernstig letsel en zelfs de dood zou hebben veroorzaakt.

De European Medicines Agency (EMA) heeft inmiddels ook verzocht om de goedkeuring voor het vaccin terug te trekken. AstraZeneca laat in een verklaring weten trots te zijn op de rol die Vaxzevria heeft gespeeld in de pandemie. “Volgens onafhankelijke schattingen zijn alleen al in het eerste jaar van gebruik ruim 6,5 miljoen levens gered en zijn er wereldwijd ruim drie miljard doses geleverd”, aldus het bedrijf.

Alternatieve Media Waarschuwden Eerder
Terwijl de mainstream media nu uitgebreid berichten over de terugtrekking van AstraZeneca’s vaccin, hebben alternatieve platforms zoals Weltschmerz al veel eerder voor de mogelijke ernstige bijwerkingen gewaarschuwd. Deze platforms werden destijds echter vaak als “complotdenkers” weggezet door de gevestigde media en overheid. Toch kon de waarheid niet langer onderdrukt worden, en zelfs de mainstream media erkennen nu het risico.

De Beerput Gaat Open
De controverse rond AstraZeneca’s vaccin is slechts het topje van de ijsberg. Zoals diverse alternatieve media al consistent hebben benadrukt, waren de maatregelen tijdens de coronapandemie schadelijk en onethisch.

Conclusie
Deze gebeurtenis is een wake-up call. Het is tijd voor verandering en transparantie in de politiek en het medisch beleid. Censuur en marginalisering van alternatieve geluiden heeft ernstige gevolgen voor onze samenleving, en alleen door kritische vragen te blijven stellen kunnen we ervoor zorgen dat de waarheid uiteindelijk naar boven komt.

Bron:
– [European Medicines Agency – Vaxzevria](https://www.ema.europa.eu/en/medicines/human/EPAR/vaxzevria-previously-covid-19-vaccine-astrazeneca)

Het bericht De Beerput Gaat Open: AstraZeneca Trekt COVID-19-Vaccin Wereldwijd Terug verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Deze bijeenkomsten van bezorgde burgers tonen aan dat wij, als volk, bereid zijn op te staan tegen pogingen die onze vrijheid willen inperken. Ze zijn het bewijs dat we niet passief zullen toekijken hoe onze toekomst vorm wordt gegeven door krachten buiten onze grenzen. Dit is een strijd die gaat over het beschermen van onze unieke manier van leven, over het verdedigen van onze rechten en vrijheden die ons dierbaar zijn.

Nu is het moment om samen te komen, om te bouwen aan een netwerk van geïnformeerde en toegewijde burgers die klaarstaan om actie te ondernemen. We moeten onze krachten bundelen, kennis delen en strategieën ontwikkelen die ons verder helpen in deze strijd.

Samen schrijven we ons eigen narratief, een verhaal van vastberadenheid en veerkracht. Samen organiseren we ons, niet alleen om te protesteren, maar ook om oplossingen te bieden en alternatieven te creëren die resoneren met onze waarden en idealen.

Laten we dit moment van eenheid gebruiken om de fundamenten te leggen voor een toekomst waarin we zelf de controle behouden over ons lot. Dit is wat de globalisten vrezen: een verenigd volk dat zijn eigen pad bepaalt.

Eenheid en overwinning — dat is ons antwoord op de uitdagingen van onze tijd. Samen staan we sterk.

Het bericht Eenheid en overwinning – dat is ons antwoord op de uitdagingen van onze tijd. verscheen eerst op Café Weltschmerz.

“Zelensky Unmasked” is een onthullende twaalfdelige serie die de waarheid achter de oorlog in Oekraïne blootlegt, met in de hoofdrol Volodymyr Zelensky. Deze serie onthult wie echt achter de verheerlijking van Zelensky zit en waarom deze cultus is gecreëerd. Verder onderzoekt de serie de diepere belangen van de ‘deep state’ en bedrijfsleven die profiteren van deze oorlog. Wie profiteert er werkelijk van de meer dan honderd miljard dollar die de VS naar Oekraïne heeft gestuurd? Wat is de rol van de Nord Stream pijpleiding en wie heeft deze opgeblazen? Waar zijn alle wapens die we hebben gestuurd gebleven? En waarom heeft Oekraïne zijn lot overgedragen aan BlackRock, ’s werelds grootste monopolie? Deze serie geeft antwoord op al deze vragen en meer, terwijl ze Zelensky en een van de dodelijkste samenzweringen in de geschiedenis ontmaskert.

Bekijk de andere afleveringen hier.

Het bericht Zelensky Ontmaskerd: Een Kritische Blik op de Oorlog in Oekraïne verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Geconfronteerd met het verlies van haar grootvader door kanker, begint Grace aan een intensieve zoektocht naar antwoorden. Ze verdiept zich in de wereld van de voedingswetenschap, op zoek naar de mogelijke verbanden tussen voeding en de ontwikkeling van kanker. Haar reis brengt haar bij de schaduwzijden van de voedingsindustrie, waar winstbejag vaak zwaarder weegt dan gezondheidsbelangen.

Grace’s project stelt kritische vragen over hoe ons dieet onze gezondheid beïnvloedt en onthult hoe suikerrijke en ultrabewerkte voedingsmiddelen bijdragen aan het ontstaan van kanker. Zij benadrukt het belang van preventie en de rol van persoonlijke leefstijlkeuzes, waarmee ze de nadruk legt op de macht die we als individuen hebben om onze gezondheid positief te beïnvloeden.

Het meest opmerkelijke aan Grace’s project is haar vermogen om ingewikkelde wetenschappelijke concepten, zoals epigenetica, begrijpelijk te maken voor een breed publiek. Dit illustreert niet alleen haar toewijding en intellect, maar ook haar vaardigheid in het communiceren van complexe informatie op een toegankelijke manier. Ze laat zien dat de keuzes die we maken in ons dagelijks leven – van wat we eten tot hoe we leven – een directe impact hebben op onze genetische expressie en daarmee op onze algehele gezondheid.

“Cancer: A Food-Borne Illness” nodigt uit tot een herbezinning op onze relatie met voedsel en gezondheid. Het project onderstreept de urgentie van een geïnformeerde maatschappij die keuzes maakt gebaseerd op kennis in plaats van angst. In lijn met de doelstellingen van Café Weltschmerz moedigen wij onze kijkers en lezers aan om kennis te nemen van Grace’s bevindingen en samen de dialoog aan te gaan over het belang van bewustwording en verandering in levensstijl als wapen in de strijd tegen kanker.

Het bericht De gedreven zoektocht van een jonge onderzoeker: “Cancer: A Food-Borne Illness” verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Het bericht Money Speech uit atlas Shrugged, Ayn Rand. verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Dit document, geschreven door Eric Hughes, is een van mijn grote inspiraties. Het is een van de grondslagen in de aanloop naar het activisme in de vorm van code die is geschreven. Uit deze groep Cypherpunks is uiteindelijk Bitcoin ontstaan.

Het is een mooi document dat de visie laat zien en beschrijft wat privacy is en voor eenieder zou moeten betekenen.

A Cypherpunk’s Manifesto Eric Hughes.

March 9, 1993

Privacy is de kracht om selectief iets van zichzelf aan de wereld te onthullen. Privacy is noodzakelijk voor een open samenleving in het elektronische tijdperk. Privacy is geen geheimhouding. Een privéaangelegenheid is iets wat men niet aan de hele wereld wil laten weten, maar een geheim is iets wat men aan niemand wil laten weten. Privacy is de kracht om selectief iets van zichzelf aan de wereld te onthullen.

Als twee partijen enige vorm van transactie hebben, hebben beide een herinnering aan hun interactie. Elke partij kan spreken over hun eigen herinnering hieraan; hoe zou iemand dat kunnen voorkomen? Men zou er wetten tegen kunnen maken, maar de vrijheid van meningsuiting, nog meer dan privacy, is fundamenteel voor een open samenleving; we streven er niet naar om enige vorm van spreken te beperken. Als veel partijen samen spreken in hetzelfde forum, kunnen ze allemaal met elkaar spreken en kennis over individuen en andere partijen bundelen. De kracht van elektronische communicatie heeft dergelijke groepsspraak mogelijk gemaakt, en het zal niet verdwijnen alleen omdat we dat zouden willen.

Aangezien we privacy verlangen, moeten we ervoor zorgen dat elke partij bij een transactie alleen kennis heeft van wat rechtstreeks nodig is voor die transactie. Omdat elk stuk informatie bespreekbaar is, moeten we ervoor zorgen dat we zo min mogelijk onthullen. In de meeste gevallen is persoonlijke identiteit niet relevant. Als ik bijvoorbeeld een tijdschrift koop in een winkel en contant geld aan de bediende geef, is het niet nodig dat ze weten wie ik ben. Als ik mijn e-mailprovider vraag om berichten te verzenden en ontvangen, hoeft mijn provider niet te weten met wie ik spreek, wat ik zeg of wat anderen tegen mij zeggen; mijn provider hoeft alleen te weten hoe het bericht daar moet komen en hoeveel ik hen verschuldigd ben aan kosten. Wanneer mijn identiteit wordt onthuld door het onderliggende mechanisme van de transactie, heb ik geen privacy. Ik kan hier niet selectief mezelf onthullen; ik moet mezelf altijd onthullen.

Daarom vereist privacy in een open samenleving anonieme transactiesystemen. Tot nu toe is contant geld het belangrijkste dergelijke systeem geweest. Een anoniem transactiesysteem is geen geheim transactiesysteem. Een anoniem systeem stelt individuen in staat hun identiteit bekend te maken wanneer ze dat wensen en alleen wanneer ze dat wensen; dit is de essentie van privacy.

Privacy in een open samenleving vereist ook cryptografie. Als ik iets zeg, wil ik dat alleen degenen voor wie ik het bedoel het horen. Als de inhoud van mijn spraak beschikbaar is voor de wereld, heb ik geen privacy. Versleutelen duidt op de wens naar privacy, en met zwakke cryptografie versleutelen duidt op niet al te veel verlangen naar privacy. Bovendien vereist het bekendmaken van iemands identiteit met zekerheid wanneer anonimiteit de standaard is, de cryptografischehandtekening.

We kunnen niet verwachten dat overheden, bedrijven of andere grote, onpersoonlijke organisaties ons privacy schenken uit goedheid. Het is in hun voordeel om over ons te spreken, en we moeten verwachten dat ze dat zullen doen. Proberen hun spreken te voorkomen is strijden tegen de realiteiten van informatie. Informatie wil niet alleen vrij zijn, het verlangt ernaar om vrij te zijn. Informatie breidt zich uit om de beschikbare ruimte te vullen. Informatie is het jongere, krachtigere neefje van Gerucht; Informatie is sneller, heeft meer ogen, weet meer en begrijpt minder dan Gerucht.

We moeten onze eigen privacy verdedigen als we verwachten er enige te hebben. We moeten samenkomen en systemen creëren die anonieme transacties mogelijk maken. Mensen hebben eeuwenlang hun privacy verdedigd met gefluister, duisternis, enveloppen, gesloten deuren, geheime handdrukken en koeriers. De technologieën uit het verleden lieten geen sterke privacy toe, maar elektronische technologieën wel.

Wij, de Cypherpunks, zijn toegewijd aan het bouwen van anonieme systemen. We verdedigen onze privacy met cryptografie, met anonieme doorstuursystemen voor e-mail, met digitale handtekeningen en met elektronisch geld.

Cypherpunks schrijven code. We weten dat iemand software moet schrijven om privacy te verdedigen, en omdat we geen privacy kunnen krijgen tenzij we het allemaal doen, gaan we het schrijven. We publiceren onze code zodat onze mede-Cypherpunks ermee kunnen oefenen en spelen. Onze code is wereldwijd gratis te gebruiken. Het kan ons niet schelen als je het niet eens bent met de software die we schrijven. We weten dat software niet kan worden vernietigd en dat een wijdverspreid systeem niet kan worden uitgeschakeld.

Cypherpunks betreuren regelgeving over cryptografie, want versleuteling is fundamenteel een privédaad. De daad van versleuteling verwijdert informatie feitelijk uit het publieke domein. Zelfs wetten tegen cryptografie reiken slechts tot de grens van een natie en de arm van zijn geweld. Cryptografie zal onvermijdelijk over de hele wereld verspreiden, en daarmee de anonieme transactiesystemen die het mogelijk maakt.

Om privacy wijdverbreid te laten zijn, moet het deel uitmaken van een sociaal contract. Mensen moeten samenkomen en deze systemen inzetten voor het algemeen belang. Privacy strekt zich slechts zo ver uit als de samenwerking van medeburgers in de samenleving. Wij, de Cypherpunks, zoeken uw vragen en zorgen en hopen dat we met u in gesprek kunnen gaan, zodat we onszelf niet bedriegen. We zullen echter niet van ons pad worden afgebracht omdat sommigen het misschien niet eens zijn met onze doelen.

De Cypherpunks zijn actief bezig de netwerken veiliger te maken voor privacy.
Laten we samen doorgaan.​
Voorwaarts.

Het bericht A Cypherpunk Manifesto verscheen eerst op Café Weltschmerz.