De sfeer van een goed café wordt bepaald door de dynamiek aan de bar. Er heerst een eigen soort hiërarchie en etiquette. Je ziet er de vaste gasten die hun plek hebben opgeëist en de passanten die even de drukte van de straat willen ontvluchten. In deze omgeving was de spanning van een spelletje klaverjassen of biljarten de ideale manier om de banden aan te halen. Het bood een structuur voor een gesprek en een gezonde dosis competitie die de avond kleur gaf. De spelletjesavond is in die zin de bakermat van ons moderne entertainment.

De verschuiving naar de digitale speelomgeving

Met de veranderende tijden is ook de plek waar we die spanning opzoeken verschoven. De drempel van het fysieke café is voor veel mensen hoger geworden, terwijl de digitale wereld de deuren wagenwijd heeft opengezet. De behoefte aan dat specifieke gevoel van een spelletje is echter niet verdwenen; het heeft simpelweg een nieuwe vorm gekregen. We zoeken de interactie nu op via onze schermen, waarbij de techniek de sfeer van de fysieke ontmoetingsplaats probeert na te bootsen met live-verbindingen en chatfuncties.

Het is dan ook een logische stap dat de moderne liefhebber van de cafécultuur ook de weg vindt naar het beste online casino Nederland. Waar men vroeger aan de bar een gokje waagde op een fruitautomaat of een potje poker speelde in een achterafzaaltje, is die ervaring nu volledig gedigitaliseerd en geprofessionaliseerd. Het past in de trend waarbij we de elementen van de klassieke horeca naar onze eigen omgeving halen. De spanning van het spel en de hoop op een goede uitkomst blijven universeel, of je nu met een viltje in je hand aan een houten tafel zit of met een tablet op de bank ligt.

Authenticiteit en de behoefte aan een goed verhaal

In een wereld die steeds sneller digitaliseert, ontstaat er paradoxaal genoeg ook een grotere hang naar authenticiteit. We willen weten waar iets vandaan komt en wat het verhaal erachter is. Dit zie je terug in de opkomst van speciaalbieren en de herwaardering van ambachtelijke producten in de horeca. De consument van nu is kritisch en laat zich niet meer afschepen met een eenheidsworst. Diezelfde kritische blik zien we terug in hoe we onze digitale tijd invullen. We zoeken platforms die betrouwbaar ogen en die een hoogwaardige ervaring bieden. De verbinding tussen de fysieke wereld van het café en de digitale wereld van het spel wordt steeds vaker opgezocht. Je ziet dat mensen in de kroeg samen sportuitslagen checken of via hun telefoon deelnemen aan een gezamenlijke activiteit. De smartphone is de moderne stamtafel geworden waar iedereen aan mee kan doen. Het versterkt de sociale cohesie in plaats van deze af te breken, zolang er maar ruimte blijft voor het echte gesprek. De techniek is immers slechts een hulpmiddel om de menselijke behoefte aan vermaak en contact te faciliteren.

De toekomst van de ontmoetingscultuur

De komende jaren zal de grens tussen het café en de digitale speelkamer waarschijnlijk nog verder vervagen. Met nieuwe technologieën kunnen we de sfeer van een bruine kroeg wellicht nog beter nabootsen in de virtuele ruimte. Toch zal de geur van verschraald bier en de tastbare aanwezigheid van anderen nooit volledig te vervangen zijn. De kracht van de Nederlandse cultuur zit hem in de nuchterheid: we omarmen het nieuwe, maar we koesteren het oude.

Uiteindelijk draait het allemaal om de balans. Een avondje uit in een echt café is een ervaring voor de zintuigen die geen computer kan nabootsen. Maar voor de momenten tussendoor, of wanneer de regen tegen de ramen slaat, biedt de digitale wereld een prachtig alternatief. We zijn een volk van spelers en praters, en zolang er plekken zijn waar die twee werelden samenkomen, zal onze cultuur blijven bloeien. Of dat nu aan de bar is of via een scherm, de essentie van het spel en de ontmoeting blijft de drijvende kracht achter onze vrije tijd.

Het bericht Hoe het caféleven verandert door technologie verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Inflatie maakt alles onbetaalbaar en sociale huurwoningen zijn schaars. En dan verschijnt er dit bericht: “Qasim en Dhaahin Madoobe uit Somalië, met hun vijftien kinderen, leven op een uitkering in Weert. De gemeente besloot hen tegemoet te komen met niet één, maar twee appartementen van 200 vierkante meter. Voor de gelegenheid zijn die appartementen verbouwd tot één megawoning”.

Kosten: 70.000 euro belastinggeld. O ja, en die appartementen waren eigenlijk bedoeld om er een centrum voor gehandicapten van te maken. Maar dat plan is terzijde geschoven. Het gezin Madoobe ging voor.

En dan zegt de politiek dat Nederlanders niet moeten klagen. Want als je klaagt, ben je “tegen immigranten” of erger: “racistisch.”

Maar het gaat hier helemaal niet om huidskleur of afkomst. Het gaat om een simpel principe: rechtvaardigheid. Hoe leg je uit aan een jong stel dat al jaren wacht op een woning dat er ineens wél ruimte, geld en prioriteit is voor een gezin dat hier nog maar kort verblijft?

Hoe leg je uit aan een gehandicapte uit dat hun geplande centrum opeens van tafel is, omdat de gemeente andere keuzes maakt?

De overheid predikt eindeloos over inclusie, over helpen en over begrip. Maar waar blijft dat begrip voor de Nederlander die zich aan alle regels houdt, jarenlang premie betaalt en keer op keer buiten de boot valt?

Nederlanders vragen geen privileges. Ze vragen gewoon gelijke behandeling, dezelfde kansen op een dak boven hun hoofd als ieder ander.

En dan durft men verbaasd te doen dat de onvrede groeit. Het vertrouwen brokkelt niet af door boosheid, maar door een overheid die hen systematisch behandelt als tweederangsburgers in hun eigen land.

Nederlanders zijn niet racistisch. Ze zijn moe. Moe van wachten, betalen en achtergesteld worden. Het is geen haat die groeit, het is het geduld dat op is. En geloof me: dat is een grens die je niet eindeloos kunt blijven negeren.

Solidariteit is geen eenrichtingsverkeer!

Het bericht Betaald, gewacht, genegeerd! Nederlanders wachten, nieuwkomers wonen. verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Meteen nadat de eerste corona maatregelen werden aangekondigd, heb ik een open brief geschreven aan Mark Rutte. Ik was destijds een van de eersten die openlijk stelde dat de maatregelen niet klopten. Die brief werd massaal gedeeld en zelfs in meerdere talen vertaald. Inmiddels is de brief vrijwel overal verwijderd, behalve op onze eigen website en misschien nog op een of twee andere plekken. Ik schreef deze brief in 2020 en sindsdien ben ik waakzaam gebleven.

Open brief aan Mark Rutte

Cc: Nederlandse bevolking

Geachte heer Rutte,

27 jaar geleden ben ik in Nederland terechtgekomen. Ik wist niets van het land, behalve dat het een land was van tulpen, traditionele molens en vrije mensen. Tulpen zijn er nog, maar de prachtige molens zijn vervangen door koude, zielloze windmolens. En vrijheid, tja… daar kom ik zo op terug. Ik werd meteen verliefd op het mooie, vrije en nuchtere Nederland. Het was hier namelijk zó anders dan waar ik vandaan kwam. Ik, een jonge vluchtelinge, was in de hemel beland, zo voelde het: ik mocht met iedereen praten, handen schudden, anderen in de ogen kijken, lachen, flirten, complimenten geven en knuffelen. Ik zag mensen elkaar de helpende hand reiken. Je kon aan elkaar leunen, letterlijk en figuurlijk.

Op straat zag ik vriendelijke gezichten, ik genoot van de geestige opmerkingen als ik in de supermarkt tegen iemand aanbotste, van de gezellige babbeltjes bij de kassa, van de leuke gesprekken met zomaar iemand op Koninginnedag. Er werden wijkbijeenkomsten georganiseerd om bewoners dichter bij elkaar te brengen. Nederland was mooi en Nederlanders waren menselijk. Ik werd met open armen ontvangen en voelde me vanaf dag één veilig. Als ik op bed lag, dacht ik vaak: beseffen de mensen hier wel hoe gelukkig zij zijn met al die vrijheid? Waarderen ze het wel? Op mijn vraag: ‘Waarom dragen scholieren hier geen uniform?’ kreeg ik als antwoord: ‘Dat is in strijd met onze grondrechten. Wij zijn vrij om te dragen wat we willen, dat mag niet door anderen bepaald worden.’

De nuchterheid en de vrije Nederlandse geest verbaasden mij telkens weer. In Nederland leerde ik dat ieder mens waardevol is, dat iedereen vrij is om zijn dromen na te jagen en dat ieder individu zelf bepaalt hoe hij of zij behandeld wenst te worden. In Nederland heb ik geleerd dat de overheid voor jouw belangen moet opkomen en dat een burger dus op de overheid kan vertrouwen. Hoe anders was dat in mijn geboorteland, waar de vrijheid van burgers was afgepakt. Na de machtsovername in 1979 was hun leven drastisch veranderd. Een mooi, modern en gelukkig land was getransformeerd tot een dictatoriale staat: mensen mochten op straat niet meer naast elkaar lopen of naast elkaar in de auto zitten, behalve als ze tot één huishouden hoorden. Je dagelijkse handelingen werden voor je bepaald en waren tot in detail in een protocol vastgelegd.

Zoals: wat je in het openbaar moest dragen of dat er op straat niet met elkaar mocht worden gesproken. Handen schudden? Concerten? Dicht bij elkaar staan? Knuffelen? No way! Spontaan een terrasje pakken of sporten?  Demonstraties? Strikt verboden! Als ik deze verhalen aan Nederlanders vertelde, konden zij niet geloven hoe de Iraanse burgers het zo ver hadden laten komen! Ik ook niet. Ik gaf de schuld aan de generatie van mijn vader. Waarom hadden zij dat toegelaten? Waarom hadden zij zo gemakkelijk hun basisrechten afgestaan?

Meneer Rutte, met ongeloof in mijn ogen zie ik de geschiedenis zich herhalen. In mijn geboorteland gebeurde het uit naam van het geloof, omdat het regime ons naar hemel wilde leiden. In mijn nieuwe vaderland gebeurt nu hetzelfde, maar dan omdat men ons in leven wil houden. In beide gevallen doet men het ‘voor ons eigen belang’. Kennelijk hebben wij allemaal een extreem laag IQ en weten we niet hoe we dat zelf moeten doen.

Al heel lang zie ik mensen angstig en onzeker op straat lopen en afstand van elkaar houden. Ze zijn bang om ziek te worden of om anderen te besmetten. In de supermarkt komt niemand naast je staan, niemand durft je aan te raken, je een knuffel te geven, collega’s willen niet langer samen met je de lift in. We feliciteren elkaar niet meer persoonlijk, maar online. Allemaal dankzij die anderhalve meter maatregel. En als je niet oppast, loop je de kans dat je buurman je verlinkt. Waarom? Omdat hij zo ontzettend bang is gemaakt voor het besmettingsgevaar.

Wat een gelijkenis met waar ik vandaan gevlucht ben, meneer Rutte! Waar ik vandaan kom, haten de burgers hun leiders, omdat zij hun land naar de afgrond zien gaan. De burgers vertrouwen ook elkaar niet langer. Ze zijn bang en onzeker, moe en moedeloos. Ook de burgers van uw land, van ons land, zijn ongelukkig. Alle elementen die het leven mooi en spontaan maken is hen afgenomen. Velen zijn zwaar depressief, ziet u dat zelf niet? Die anderhalve meter is voor u heel anders dan voor een alleenstaande moeder met drie kleine kinderen op driehoog achter. Of voor een horecaondernemer die op de rand van het faillissement staat. Of voor een bejaarde die in een verzorgingshuis de laatste fase van zijn of haar leven doorbrengt.

Ondernemend Nederland is erg teleurgesteld in u en uw beleid. Datzelfde geldt voor het zorgpersoneel, dankzij alle door u ingevoerde bezuinigingen. De politie is er niet langer om ons te beschermen, maar om ons te controleren, ons te bestraffen, te pijnigen. Ziet u, als intelligente man, werkelijk niet dat u mensen ernstig beschadigt met uw aanpak? Hoort u niet de roep van uw volk? De psychische gezondheid van Nederland staat zwaar onder druk, meneer Rutte. Door die anderhalf meter afstand kijken uw burgers met angst naar elkaar. Het is uw plicht als premier om daar nu iets aan te doen. U kunt nu de held van uw land worden. U bent premier dankzij onze stemmen. Daarom vraag ik u met klem: haal de angst en onzekerheid weg bij uw burgers.

Ooit heb ik ervoor gekozen om mijn leven in een vrij land voort te zetten, om een vrije Nederlander te worden.

Die vrije Nederlander wil ik ook blijven. Het is aan u om die vrijheid te waarborgen.

Hoogachtend,

S. Feshtali

Het bericht Brief aan Mark Rutte verscheen eerst op Café Weltschmerz.

De zogenaamde president van Iran, Masoud Pezeshkian, werd geïnterviewd door Tucker Carlson, een man die bekendstaat om zijn kritische houding, scherpe vragen en confrontaties met macht. Maar deze keer was deze Tucker nergens te bekennen. Wat we zagen, was niet een journalistiek interview. Het was een toneelstuk.

Één groot decor waar het Iraanse regime zichzelf kon schoonpraten, zonder tegenstand, zonder weerwoord, zonder één kritische vraag.

En dat ligt niet aan het platform. Het ligt aan de interviewer. Carlson heeft vaker laten zien dat hij scherpe interviews kan voeren. Bijvoorbeeld bij Ted Cruz, bij overheidsfunctionarissen, bij Big Pharma.

Maar bij Pezeshkian veranderde hij in een beleefde vragensteller. Geen doorvragen. Geen factcheck. Geen moreel kompas. Hij stelde alleen de vragen die blijkbaar goedgekeurd waren. En elk belachelijk antwoord werd geslikt alsof het de waarheid was. Voor Iraniërs wereldwijd, die al decennialang lijden onder dit regime, was dit interview een farce. Wij weten wie deze mensen zijn. Wij weten dat Pezeshkian slechts een marionet is van de Opperste Leider Khamenei, een man die alles controleert: het leger(IRGC), de rechterlijke macht, de geheime dienst, de media, de verkiezingen, de gevangenissen.

Het regime in Iran is geen democratie. Het is een georganiseerde dictatuur vermomd als staat. En wat zei Pezeshkian voor de camera? Dat “Dood aan Amerika en de rest van de wereld” eigenlijk “Dood aan onrust” betekent.

Dat het regime in Iran vrede wil. Dat er vrijheid is in het land. Carlson?

Hij knikte. Hij zweeg. Hij stelde geen vragen over:

• de 625 executies in Iran vanaf januari tot nu toe,
• de 102 jonge mensen die alleen al in juni werden opgehangen,
• de 6 jongeren van Ekbatan die vanaf 2022 vastzitten en doodvonnis hebben omdat ze durfden te dansen,
• vrouwen die gemarteld worden door de moraliteit politie,
• etnische minderheden die worden vervolgd en tot tweederangsburgers worden verklaard,
• het feit dat vrouwen in Iran leven onder een wettelijk systeem van gender-apartheid.

Geen woord. Geen confrontatie. Geen verantwoording.

In plaats daarvan gaf Carlson een internationale megamicrofoon aan de woordvoerder van een regime dat al meer dan 46 jaar systematisch martelt, executeert en onderdrukt.Voor de rest van de wereld, voor mensen in het Westen die de dagelijkse realiteit in Iran niet kennen, was dit interview diep misleidend. Het gaf een mensenmasker aan een moordmachine.

En die façade, uitgezonden op grote platforms, wordt direct opgepakt door de staatsmedia in Teheran. Want zo werkt het: elke keer dat een westerse stem het regime een podium geeft, wordt dat in Iran gepresenteerd als “bewijs” van legitimiteit. Het Iraanse regime manipuleert westerse media, academici, denktanks, journalisten en lobbygroepen om zijn narratief te verspreiden.

Je helpt geen vrijheid, je helpt de onderdrukking.

Tucker Carlson had hier de kans om het Iraanse regime te confronteren met zijn misdaden. Hij had de stem kunnen zijn van miljoenen onderdrukte Iraniërs. Maar hij koos ervoor om te zwijgen. En in zijn zwijgen zat medeplichtigheid. Ik heb altijd gedacht dat Tucker een moedige interviewer was, iemand die het aandurfde om machthebbers uit te dagen. Maar die illusie is weg. Er blijft slechts één vraag over voor mij:

Wat of welk bedrag heeft jou zover gekregen, Tucker, om een dictatuur die zijn eigen volk martelt en vermoordt, te helpen liegen op een wereldpodium?

Het bericht De prijs van zwijgen: Tuckers knieval voor Khamenei! verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Rijke mensen en beroemdheden van over de hele wereld kwamen samen. Er werd gelachen, gedanst en uitbundig gefeest.En dit alles terwijl de wereld in brand staat. Niet voor hen, maar voor ons, de gewone mensen.

Armoede, inflatie, torenhoge lasten, zorgcrises, instortende economieën, onbetaalbare boodschappen. Kinderen die opgroeien in onveiligheid, gezinnen die uiteen vallen, mensen die van dag tot dag leven met angst in hun hart. Protesten lopen uit de hand, de straten zijn onrustig, de oorlogsdreiging groeit met de dag. We leven in een wereld waar honger, ziekte, onveiligheid en uitzichtloosheid steeds normaler worden.

En terwijl wij ons verliezen in discussies, meningsverschillen en ruzies, lacht de elite. Zij feesten verder, onaangetast door de werkelijkheid waarin wij leven. Families raken verdeeld door politieke overtuigingen, vriendschappen sneuvelen op sociale media, en we verspillen onze dagen met woede, cynisme en bedreigingen. Waar zijn we mee bezig?

We laten ons keer op keer meeslepen in de spelletjes van de machtigen der aarde. We leven in een tijdperk waarin waarheid wordt gerelativeerd, waarin identiteit belangrijker lijkt dan inhoudt, en waarin de massa bezig wordt gehouden met oppervlakkige conflicten, terwijl achter de schermen de echte macht wordt geconsolideerd. En in plaats van te genieten van het leven, van onze geliefden, van momenten van rust, schoonheid en liefde, verspillen we onze energie aan ideologieën die we nooit persoonlijk hebben beleefd en mensen die we nooit echt hebben gekend.

We moeten beseffen dat deze verdeeldheid ons niet sterker maakt, maar juist zwakker. Als we verandering willen, moeten we zelf het verschil maken. Niet door te haten, maar door te bouwen. Aan onze gezinnen. Aan onze gemeenschappen. Aan een samenleving waarin we elkaar weer aankijken in plaats van elkaar af te schrijven.

Tot slot wil ik van deze gelegenheid gebruikmaken om iedereen te bedanken die mij de afgelopen week zoveel liefdevolle berichten, e-mails, steun en donaties heeft gestuurd, nadat ik met jullie had gedeeld dat ik bedreigd ben vanwege mijn journalistieke werk. Dat raakte mij diep. Jullie steun was overweldigend en gaf mij extra kracht, hoop en moed. Het gevoel dat ik niet alleen sta, dat er mensen zijn die begrijpen wat we doen, en waarom we het doen.

Vanuit de bodem van mijn hart: dank jullie wel.

Het bericht Het volk diep verdeeld, terwijl de elite lacht! verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Het gesprek was bedoeld om een ander geluid te laten horen over de situatie in het Midden-Oosten, over Iran, Israël en het bredere wereldtoneel.

Wat volgde was een storm aan reacties. Niet een discussie. Geen debat. Maar een golf van beschuldigingen, scheldpartijen en bedreigingen.

Ik werd een verrader genoemd. Iemand zonder oog voor het leed in Gaza.

Zonder compassie voor het Iraanse volk.

Iemand die niet weet waar zij het over heeft!

Sommigen hebben hun donaties ingetrokken, sommigen gingen zelfs zo ver dat ze persoonlijke bedreigingen stuurden.

Dat raakt, persoonlijk én professioneel.

Maar wat mij het diepst treft, is de ironie: Café Weltschmerz bestaat juist om de vrije meningsuiting te beschermen.

Om perspectieven aan bod te laten komen die elders worden doodgezwegen. Denk bijvoorbeeld aan het onderwerp “abortus!”

En toch komt deze storm van onbegrip, nu uit een hoek waarvan ik dacht dat zij vrijheid juist begreep.

Tijdens corona stonden wij aan de kant van open dialoog.

Wij klaagden over de eenzijdigheid van het systeem: de mainstream media die maar één verhaal toelieten.

En nu? Nu merk ik dat ook ‘onze’ kant blijkbaar alleen nog maar bevestiging zoekt van het eigen gelijk.

Wij zijn geworden wat we ooit bestreden.

Café Weltschmerz is geen commercieel verdienmodel. Geen gesmeerde PR-machine.

Het is een missie. Een roeping.

En echte journalistiek is zelden makkelijk. Het vraagt moed om ook het ongemakkelijke te laten klinken.

En nee, ik maak geen content om populair te zijn of applaus te krijgen. Ik doe dit omdat ik weet wat er gebeurt als vrije, ongecensureerde journalistiek verdwijnt.

Als er alleen nog maar plaats is voor één waarheid, één richting, één gedachte.

Dat leidt tot de afgrond. Tot een maatschappij waarin onze kinderen opgroeien zonder echte keuze, zonder echt geluid.

Kijk goed: het overgrote deel van onze content is kritisch op Israël, kritisch op macht, kritisch op propaganda. Maar als je ons volgt enkel om jouw mening bevestigd te krijgen, dan zit je hier verkeerd. Want hier bij Café Weltschmerz blijven we alle kanten laten horen, juist omdat dat nodig is. Omdat het land dat ontwend is. Omdat zelfs de nieuwe media dezelfde oude fouten begint te maken: voorkeur boven waarheid.

Ik heb best veel bedreigingen ontvangen, waarvan er twee ernstig genoeg waren om aangifte te doen, en het massale terugtrekken van donaties, heeft ernstige gevolgen voor ons bestaan!

Als dat gebeurt, dan verdwijnt het laatste vrije mediaplatform van Nederland. En dat verlies zal niet alleen het mijne zijn.

Het is een verlies voor iedereen die ooit hoopte op een mediawereld waar wél ruimte is voor het hele verhaal.

Of Café Weltschmerz doorgaat of niet: ik ga door.

Maar als Café weltschmerz ten onder gaat, is dat een verlies voor Nederland.

Denk daar eens over na. Wil je echt dat de enige plek waar nog écht gesproken mag worden, zwijgt?

Shohreh Feshtali

Het bericht Liever geen dialoog, maar gehoorzaamheid! De prijs van vrije journalistiek! verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Samenvatting

Paul Cliteur hield een lezing over de filosofie van Arthur Schopenhauer in relatie tot universitaire vrijheid, waarbij hij reflecteert op de intellectuele vrijheid, de invloed van dogmatische autoriteiten en de hedendaagse bedreigingen voor het vrije denken. Hij verbindt Schopenhauers ideeën over zelfstandig denken met historische en moderne voorbeelden van onderdrukking van intellectuele vrijheid, zoals de zaak-Galileo, de opkomst van cultuurmarxisme en de impact van fundamentalistische invloeden door migratie. Hieronder volgt een samenvatting van de lezing.

Inleiding en context

Cliteur begint met een persoonlijke noot: hij werd gevraagd een lezing te houden over “cultuurmarxisme”, een onderwerp waarover hij in 2018 een boek publiceerde. Dit onderwerp was echter al “bezet” door een andere spreker, waardoor hij koos voor Arthur Schopenhauer (1788-1860) en diens visie op universitaire vrijheid. Hij benadrukt dat zijn lezing niet primair bedoeld is om meningen op te dringen, maar om een denkproces te stimuleren en nieuwe inzichten te bieden. Cliteur koppelt zijn bespreking van Schopenhauer aan bredere thema’s zoals vrijheid van gedachte, meningsuiting en de bedreigingen hiervan in de moderne tijd, waaronder cultuurmarxisme en religieus fundamentalisme.

Cliteur blikt terug op zijn eigen academische carrière, die begon in 1984 aan de Universiteit Leiden, waar hij bijna 40 jaar verbonden was, de laatste 20 jaar als hoogleraar Encyclopedie van de rechtswetenschap. In 1984 werd hij sterk beïnvloed door Schopenhauer, over wie hij een artikel publiceerde in *Hollands Maandblad*. Hij beschrijft de toenmalige publicistische vrijheid, waarin hij vrijelijk kon publiceren in mainstream media en vaktijdschriften. Dit contrasteert met de huidige tijd, waarin hij universiteiten ziet als bolwerken van “linkse wokistische indoctrinatie” en media ideologisch gepolariseerd zijn.

Quickscan van Schopenhauer

Cliteur geeft een korte introductie tot Schopenhauer, een Duitse filosoof die leefde van 1788 tot 1860. Schopenhauer was geen universitaire filosoof, maar leefde van het vermogen van zijn vader en schreef zijn hoofdwerk *Die Welt als Wille und Vorstellung* (1818). Hij had een grote invloed op kunstenaars en schrijvers en wordt door Cliteur geprezen als de grootste stilist in de filosofiegeschiedenis. Cliteur adviseert om Schopenhauer te lezen via zijn kortere essays, zoals *Parerga und Paralipomena*, en specifiek het essay *Über die Universitätsphilosophie*. In dit essay bekritiseert Schopenhauer de universitaire filosofie van zijn tijd, vertegenwoordigd door Fichte, Schelling en Hegel. Schopenhauer leerde Cliteur dat het legitiem is om gezaghebbende filosofen krachtig te bekritiseren en ferme posities in te nemen, wat essentieel is voor intellectuele ontwikkeling.

Schopenhauer benadrukt het belang van zelfstandig denken, een thema dat Cliteur verbindt met de bredere geschiedenis van de filosofie. Hij verwijst naar werken van filosofiehistorici zoals Bertrand Russell en Émile Bréhier, die de filosofiegeschiedenis zien als een opeenvolging van denkers die men kritisch moet benaderen om tot eigen inzichten te komen. Dit proces van kritisch nadenken en positie kiezen vormt de kern van intellectuele volwassenheid.

Schopenhauer en de vrijheid van gedachte

Cliteur richt zich op een specifiek citaat van Schopenhauer, waarin deze René Descartes (1596-1650) prijst als de “vader van de moderne filosofie” omdat hij de rede leerde “op eigen benen te staan” door mensen aan te moedigen hun eigen verstand te gebruiken in plaats van te steunen op autoriteiten zoals de Bijbel of Aristoteles. Dit citaat, afkomstig uit Schopenhauers *Sämtliche Werke* (IV, p. 11), vormt de basis voor Cliteurs bespreking van intellectuele vrijheid.

Descartes’ beroemde *Cogito, ergo sum* (ik denk, dus ik ben) uit zijn *Discours de la méthode* (1637) en *Meditationes* (1641) markeert het begin van het moderne denken. Descartes stelde dat men aan alles moet twijfelen wat betwijfeld kan worden, wat leidde tot de conclusie dat het bestaan van het denkende zelf onbetwistbaar is. Hoewel Descartes later terugvalt op traditionele ideeën zoals het bestaan van God, legde hij met zijn nadruk op zelfstandig denken de grondslag voor de moderne wetenschap en filosofie. Schopenhauer contrasteert dit “zelfdenken” met twee autoriteiten die het vrije denken belemmerden: de Bijbel en Aristoteles.

De Bijbel als belemmering voor zelfdenken

Cliteur bespreekt hoe de Bijbel in de 17e eeuw een dominante rol speelde in wetenschappelijke debatten, waarbij bijbelteksten als onfeilbaar werden beschouwd. Dit leidde tot conflicten met wetenschappers zoals Galileo Galilei (1564-1642), die het heliocentrische wereldbeeld van Copernicus verdedigde. Dit wereldbeeld, waarin de aarde om de zon draait, stond haaks op het geocentrische model dat werd gesteund door bijbelteksten zoals Psalm 104:5, Prediker 1:5 en Jozua 10:12-13. Deze teksten werden gebruikt om te beweren dat de aarde stilstaat en de zon eromheen draait.

Galileo’s waarnemingen met de telescoop ondersteunden het heliocentrische model, maar de kerkelijke autoriteiten weigerden zijn bewijs te accepteren, omdat het in strijd was met de Bijbel. In 1633 werd Galileo door de Inquisitie gedwongen zijn overtuigingen af te zweren in een vernederende verklaring, waarin hij moest beamen dat de Bijbel altijd gelijk heeft en dat hij ketterse ideeën had verkondigd. Deze afzweringsformule illustreert hoe de kerk het vrije denken onderdrukte door de Bijbel als ultieme autoriteit te stellen. Descartes, die ook het heliocentrische model steunde, koos ervoor zijn werk *Le Monde* niet te publiceren uit angst voor vervolging, wat aantoont hoe de kerkelijke autoriteit het vrije denken belemmerde.

Cliteur contrasteert twee perspectieven: *fundamentalisme*, waarbij de Bijbel prevaleert boven wetenschap, en *modernisme*, waarbij wetenschap en rede voorrang hebben. Schopenhauer wordt als modernist gezien, en Descartes als grondlegger hiervan. In de moderne tijd is het modernisme verankerd in mensenrechtenverdragen, zoals artikel 18 en 19 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (1948) en artikel 9 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (1950), die vrijheid van gedachte en meningsuiting beschermen.

Hedendaagse bedreigingen voor modernisme

Hoewel het christendom volgens Cliteur door de “wasmachine van humanisme en Verlichting” is gegaan en niet langer een bedreiging vormt voor vrije wetenschap, ziet hij nieuwe gevaren. Door massale immigratie uit fundamentalistische culturen, met name islamitische, komt het modernisme onder druk te staan. Cliteur wijst op de invloed van de Koran en Hadith, die in sommige kringen dezelfde autoriteit krijgen als de Bijbel in 1633. Hij verwijst naar statistieken (bijvoorbeeld een migratiesaldo van 137.000 in Nederland in 2023) en rapporten over de invloed van de Moslimbroederschap in Europa om dit gevaar te onderstrepen.

Aristoteles als belemmering

Naast de Bijbel zag Schopenhauer Aristoteles als een belemmering voor vrij denken. In de middeleeuwen werd Aristoteles, via de theologie van Thomas van Aquino, verheven tot “de Filosoof” binnen de kerk. Zijn geocentrische wereldbeeld ondersteunde de kerkelijke leer, wat de acceptatie van Copernicus’ ideeën bemoeilijkte. Bertrand Russell merkte op dat sinds de 17e eeuw elke intellectuele vooruitgang begon met een aanval op een Aristotelische doctrine. Cliteur betoogt dat het verheffen van één filosoof tot autoriteit de wetenschap stagneert.

Van Aristoteles naar Marx

In de moderne tijd ziet Cliteur een nieuwe “Aristoteles” in de vorm van Karl Marx. Vanaf de jaren zestig werd het marxisme, in de vorm van cultuurmarxisme, een dominante ideologie aan universiteiten. Een voorbeeld hiervan is de studentenactie in 1969, waarbij de Katholieke Hogeschool Tilburg werd omgedoopt tot “Karl Marx Universiteit” als protest tegen gebrek aan inspraak. Deze actie markeerde de opkomst van de “Linkse Kerk”, een term die verwijst naar een dogmatische linkse elite die vrije wetenschap onderdrukte.

Cliteur illustreert dit met de affaire-Buikhuisen (1978), waarbij criminoloog Wouter Buikhuisen werd gedemoniseerd omdat hij onderzoek wilde doen naar biologische factoren in crimineel gedrag, wat indruiste tegen de marxistische overtuiging dat gedrag enkel door omgevingsfactoren wordt bepaald. Buikhuisen werd belaagd, vergeleken met nazi’s, en uiteindelijk gedwongen zijn academische carrière te beëindigen. Zijn zaak toont hoe cultuurmarxisme, net als de kerk in 1633, vrije wetenschap kan onderdrukken.

Conclusie

Cliteur concludeert dat Schopenhauers pleidooi voor zelfstandig denken, geïnspireerd door Descartes, cruciaal blijft. Hoewel Galileo in 1633 werd gedwongen zijn ideeën af te zweren, zegevierde het modernisme uiteindelijk via de Verlichting en mensenrechtenverdragen. Echter, nieuwe bedreigingen zoals islamitisch fundamentalisme en cultuurmarxisme zetten de vrijheid van gedachte onder druk. Cliteur pleit voor waakzaamheid tegen zowel religieus als seculier dogmatisme, en benadrukt dat de geschiedenis leert dat vrije wetenschap en denken altijd bevochten moeten worden.

Het bericht Arthur Schopenhauer en de universitaire vrijheid verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Jonge mensen die in het openbaar werden opgehangen omdat ze het aandurfden een andere mening te hebben?

Zweepslagen, martelingen, verdwijningen?

Weten we het nog, die barbaarse daden van een regime dat de wereld met afschuw gadesloeg? De verhalen van gemartelde studenten, vermoorde kinderen…

De beelden van de “Woman, Life, Freedom”-beweging — hoe de wereld “geschokt” reageerde?

Hoe politici, celebraties, en opiniemakers een klein stukje van hun haar afknipten, voor de camera, als zogenaamd teken van solidariteit?

Maar wie beging al die gruwelijke daden tegen het volk van Iran?

Het regime. Hetzelfde regime dat vandaag de dag weer verdedigd wordt.

Was het toen echt medeleven, of een toneelstuk?

Ken je Hannane? Een meisje van 20, op straat doodgeschoten. Haar laatste woorden waren: “Alsjeblieft, laat me niet doodgaan. Volgende week is mijn bruiloft.”

Ken je Kian? Een jongen van 8, doodgeschoten in de auto, zittend naast zijn vader.

Ken je Hamid Reza? Doodgeschoten terwijl hij zong.

Ken je Aida? Een jonge vrouwelijke arts, vermoord omdat ze gewonde demonstranten hielp ondanks dat het regime dat verboden had!

Ken je Keyvan? Salar? Roya? Armita? Elnaz? Mehran? Alireza? En de duizenden andere jonge mensen die zijn vermoord, simpelweg omdat ze heel even normaal wilden leven?

Nee, je kent ze niet.

Weet jij dat wij, Iraniërs wereldwijd al decennia lang iedere ochtend wakker worden met één angstige gedachte: “Wie is er vannacht geëxecuteerd? “Welke namen zien wij vandaag op het scherm?”

Weet jij dat moeders in Iran niet officieel mogen rouwen om hun vermoorde kinderen?

Heb je in 47 jaar ooit écht geluisterd naar het volk dat roept, smeekt, schreeuwt: “Wij zijn gegijzeld!” “Dit is niet onze overheid!”

Waarschijnlijk niet. Want dan zou je het nu niet opnemen voor datzelfde regime.

Een regime dat 47 jaar lang alleen maar oorlogstaal spreekt, maar geen enkele schuilkelder voor burgers heeft gebouwd. Geen sirenes, geen waarschuwingen, geen evacuatieplannen bij raketaanvallen. Helemaal niks.

Israël daarentegen stuurt berichten, waarschuwingen, notificaties, — uren van tevoren — naar Iraanse burgers met instructies om gebieden te verlaten, welke gebieden veilig zijn, welke niet.

Wat doet het Iraanse regime? Ze sluiten het internet en blokkeren wegen, zodat mensen juist níét weg kunnen. Is dit niet opmerkelijk dat je geen opstand hoort tegen Israël vanuit de Iraanse bevolking in Iran? Integendeel: mensen helpen elkaar. Ze zijn opgelucht. Ja, zelfs dankbaar.

Dankbaar dat de moordenaars van hun kinderen één voor één worden uitgeschakeld.

Geloof je het niet? Dat begrijp ik. Het is moeilijk voor te stellen. Maar het is waar.

Voor het eerst in 47 jaar hebben bijna 90 miljoen Iraniërs hoop. Hoop op een einde aan angst, marteling en vernedering. Hoop op een veilig Iran. Een Iran dat zijn rijkdom niet langer verspilt aan terreurorganisaties, terwijl de eigen bevolking in bittere armoede leeft.

Het regime in Iran is de “sugar daddy” van het internationale terrorisme en een beul voor zijn eigen volk.

Hoe zou jij je voelen als Nederland miljarden spendeert aan oorlog, terwijl jij de boodschappen steeds moeilijk kunt betalen?

Deze ervaring hebben jullie nu een paar jaar, Iraniërs maken dat al 47 jaar mee! En dan zie ik mensen in het Westen opstaan voor het regime van Iran.

Mensen die zich laten misleiden. Mensen die niet luisteren naar het Iraanse volk, maar naar de propaganda van hun onderdrukkers, die ook heel veel onrust en onzekerheid wereldwijd orkestreren!

Dan denk ik:

De wereld lijdt aan het Stockholm-syndroom.

Ik hoor om mij heen:

“Het is een plan.”

“Het is allemaal nep.”

“Het is een spel, het is verdeel en heers.”

Prima. En waarschijnlijk is het ook zo!

Maar intussen zitten 90 miljoen mensen gevangen. Zij moeten bevrijd worden. Punt!

Ik snap dat je niet direct contact hebt met het volk in Iran. Ik snap dat je het goed bedoelt. Maar wees voorzichtig met je overtuigingen. Wees niet stellig als je niet weet hoe het echt zit. Laat je niet leiden door sentiment.

Want vergis je niet:

Manipulatie is een machtige wapen en Massahypnose werkt altijd!

Shohreh Feshtali

Het bericht Oorlog in Iran en het Stockholm-syndroom op wereldschaal! verscheen eerst op Café Weltschmerz.

leiden ons tot vrijwillige slavernij,

Door: Shohreh Feshtali

Overal ter wereld zien we hetzelfde patroon: groeiende onrust, toenemende onveiligheid, geweld op straat, en overheden die de controle verliezen of moedwillig wegkijken.

Van rellen in Amerikaanse steden tot oorlogsdreiging in Europa en het Midden-Oosten. Van verdwijnende meisjes in Iran tot uit de hand lopende inflatie in Europa en Amerika. Het is alsof de wereld aan het afbrokkelen is — maar is deze chaos toeval, of is het georganiseerd?

Steeds vaker dringt het besef door: dit is geen spontane aaneenschakeling van crises. Dit is een gestructureerd scenario, een strategie die ons stap voor stap richting een “oplossing” duwt die al lang klaar ligt: een wereldwijde overheid. Een ‘One World Government’.

In plaats van sterke nationale staten die hun eigen mensen beschermen, krijgen we een centrale macht die beweert boven de chaos te staan — en daarmee absolute macht naar zich toetrekt.

Want als overheden het zogenaamd niet aankunnen;

als misdaad, armoede, oorlog en onveiligheid wereldwijd toenemen, wat zal de massa dan roepen? “Help ons, red ons!”

En wie zal er dan opstaan? Niet gekozen leiders uit eigen land, maar technocraten, internationale instellingen, de elite — zonder binding, zonder wortels, zonder verantwoording.

In Iran verdwijnen dagelijks jonge meisjes. Ze worden ontvoerd, misbruikt, vermoord. De lichamen worden na dagen teruggevonden, vaak met sporen van marteling. In Amerika branden steden na politieke provocaties. In Europa voelen mensen zich onveilig, verlaten door hun eigen bestuur. Inflatie sloopt spaargeld, voedsel wordt onbetaalbaar, gezinnen trekken het niet meer. Overal zie je dezelfde pijn, dezelfde woede. En het systeem lijkt het allemaal toe te laten. Of erger: aan te moedigen.

Waarom? Omdat angst mensen kneedbaar maakt. Angst breekt weerstand. En als de wereld straks murw is geslagen, zal men smeken om orde — tegen elke prijs. Weten wij het nog? De corona periode? Dan wordt vrijheid ingeruild voor veiligheid, zelfstandigheid voor controle, diversiteit voor uniformiteit.

Een wereldregering klinkt in theorie als harmonie. Maar in werkelijkheid betekent het: totale controle. Eén systeem, één waarheid, één digitale identiteit, één standaard voor gedrag, bezit en denken. Wie zich niet conformeert, wordt uitgesloten, gecensureerd, financieel gestraft of simpelweg uitgewist.

Wat resteert dan nog van onze menselijkheid, van onze unieke culturen, van onze nationale trots? Wat blijft er over van het vrije woord, het geloof, het gezin?

De onrust die we vandaag zien, is geen eindpunt — het is een middel. Een schaakzet in een groter spel. Als we dit niet doorzien, zullen we straks wakker worden in een wereld waar alles zogenaamd “georganiseerd” is — maar waarin niets meer van onszelf is.

Hoe vrij zijn we nog? En hoeveel is er al van ons afgenomen — zonder dat we het doorhadden?

Het is tijd dat we wakker worden. Niet in paniek, maar met heldere blik. Niet in angst, maar met moed. Want vrijheid geef je niet zomaar op — die verdedig je, tot het bittere eind.

Shohreh Feshtali

Het bericht Een wereld vol chaos verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Ondertussen blijft de elite feilloos doordraaien in hun eigen bubbel. Zij lijden geen enkele economische pijn, terwijl de hardwerkende Nederlander kreunt onder inflatie, energiearmoede en existentiële onzekerheid.

Europa zinkt dieper weg in een financiële crisis. Open grenzen en ongecontroleerde immigratie hebben geleid tot spanningen, culturele botsingen en onveiligheid. De bommen barsten al in Frankrijk, Engeland en Duitsland. De chaos komt onvermijdelijk onze kant op. En toch lijkt niemand aan de knoppen werkelijk wakker te liggen van wat er in de samenleving gebeurt.

De politiek, zoals PVV inclusief zogenaamd nieuwe stemmen zoals BBB en NSC, hebben zich volledig gediskwalificeerd. Ze spreken de taal van het volk, maar leveren niets.

Neem Wilders: jarenlange retoriek, harde woorden, beloftes. En toen het moment daar was om te leveren, faalde hij. Hij keert liever terug naar zijn favoriete plek: de zijlijn, waar hij weer ongestoord kan schoppen zonder verantwoordelijkheid. Dat is geen leiderschap.

Intussen wordt de bevolking dagelijks angst aangepraat: oorlogsdreiging, nieuwe pandemieën, klimaatrampen. Pure psychologische oorlogsvoering om mensen zwak en volgzaam te houden, terwijl achter de schermen gestaag gewerkt wordt aan een globale machtsgreep: een digitale dictatuur waarin burgers armer, afhankelijker en controleerbaar worden. Met als einddoel: één centrale wereldmacht.

Ik heb een vraag: welk groot probleem van het volk is de afgelopen jaren door de politiek opgepakt en opgelost?

Geen een!

Integendeel: de meeste problemen zijn door politiek beleid juist gecreëerd of verergerd. Denk aan de woningnood, de toeslagen affaire, de landbouwcrisis, het failliete zorgsysteem en het ondermijnen van de nationale identiteit.

Wat doet de politiek eigenlijk nog? Waar is de politiek mee bezig? Welke macht beschermt de politiek? Voor wie werken ze écht? Zeker niet voor ons. En hoe kunnen wij regelen dat de politiek weer dienstbaar wordt aan ons, de bevolking?

Tijd om onze ogen nog meer te openen.

Want we zien het. We voelen het. Maar, zijn wij het echt zat?

Shohreh,

Het bericht De Macht liegt, het volk lijdt verscheen eerst op Café Weltschmerz.

Vijf jaar na het uitbreken van de corona epidemie is het interessant om een aantal landen te vergelijken, die op een totaal verschillende manier hebben gepoogd de epidemie te bestrijden. In dit artikel gaan we Nederland vergelijken met Australië en Bulgarije. Beide landen kwamen in opspraak. Bulgarije omdat het een zeer lage bereidheid had om te vaccineren en Australië omdat het juist een zeer streng coronabeleid had. Zie bijvoorbeeld de artikelen De Bulgarije Fata Morgana en Update Australië. Welk land was het succesvolst bij het bestrijden en komt daarmee als “winnaar” uit de bus?

Nederland

Laten we eerst de Nederlandse cijfers bekijken, zonder daarbij te veel in detail te treden. We kunnen voor elk jaar de opgebouwde oversterfte laten zien en daar patronen in proberen te herkennen. Dit zijn de Nederlandse cijfers:

De zwarte lijn is de opgebouwde oversterfte in 2020. Een S-vormige curve die typisch is voor een seizoen epidemie. Deze bereikt de top in week 18, waarna een aantal maanden met ondersterfte zorgt voor een daling gedurende de zomer. Vanaf week 40 kregen we de tweede golf en wordt de oversterfte weer verder opgebouwd. Om goed te kunnen vergelijken met de andere landen, wordt de opgebouwde oversterfte berekend per 100.000 inwoners. Eind 2020 is deze dus gegroeid tot 65 per 100.000 inwoners.

Voor de volgende jaren zien we een veel grilliger verloop, maar wel is de totaal opgebouwde oversterfte telkens boven de 50/100.000. In het eerste jaar dat er werd gevaccineerd zelfs 75/100.000. We mogen concluderen dat vaccinatie deze sterfte niet heeft weten te voorkomen. De totale oversterfte t/m 2023 was 251/100.000.

Maar hoe deden de andere landen dit? We maken gebruik van de cijfers van OWID, die tot eind 2023 beschikbaar zijn.

Australië

Australië kenmerkte zich door een zeer streng beleid: Zero-Covid. Strenge grenssluitingen, verplichte quarantaine en lockdowns. Mondkapjes waren verplicht. Wellicht dankzij deze maatregelen was er totdat deze in september 2021 werden versoepeld vrijwel geen corona. Dat zien we in deze grafiek:

In 2020 (zwart) was er inderdaad geen oversterfte, zelfs enige ondersterfte, want ook andere virussen kregen zo geen kans. En toch zien we vanaf 2021 (de rode lijn), lang voordat de maatregelen werden versoepeld, de oversterfte al oplopen. Vanaf september 2021 doet ook corona mee met de oversterfte en heeft Australië in 2021 een vergelijkbare oversterfte als Nederland.

In hun zomer van 2022 (januari-april) steeg de oversterfte extreem snel. Aan het eind van 2022 is de oversterfte opgebouwd tot boven de 130/100.000, het dubbele van wat we Nederland zagen. Een optelsom van corona en wat officieel “onverklaard” was. Die onverklaarde oversterfte begon dus al in maart 2021, een half jaar voordat corona zijn kans kreeg en er was begonnen met vaccineren. Maar officieel is dat nog steeds “onverklaard”.

In 2023 was de oversterfte vrijwel gelijk aan die in Nederland. Ook daar alleen maar “onverklaarde oversterfte”. Over 4 jaar gerekend was de totale oversterfte 239/100.000, vrijwel gelijk aan Nederland, ondanks het zeer strenge beleid in Australië en de enorme vaccinatiedruk.

Bulgarije

De sterfte in Bulgarije in 2021 werd lange tijd door de farmacie aangevoerd als bewijs dat vaccinatie zijn werk deed in de landen die herhaaldelijk gevaccineerd werden. Bulgarije was immers met een vaccinatiegraad van amper 20% met stip het slechtste jongetje van de klas. Dit zijn hun cijfers:

Bulgarije had de noodtoestand afgekondigd en de horeca en scholen werden gesloten. Ook daar quarantaine voor inreizenden. Als eerste valt dan op dat in 2020 de oversterfte wegens corona pas begon in de herfst. Echter, de gezondheidszorg staat daar op een veel lager niveau dan in de westerse landen, waardoor uiteindelijk corona heftig om zich heen greep. Het resultaat was in 2021 een enorme stijging van de oversterfte tot maar liefst 330/100.000.

Vanaf het voorjaar van 2022 verdween corona (de Omikron variant verving de Delta variant) en de opgebouwde oversterfte stagneerde rond de 100/100.000.

Vanaf 2023 zien we dat Bulgarije als enige land in Europa ondersterfte heeft. Waar andere landen nog steeds worstelen met aanhoudende oversterfte van rond de 50/100.000 heeft Bulgarije juist een ondersterfte van 50/100.000. De totale oversterfte over deze vier jaar was 515/100.000. Het dubbele dus in vergelijking met Nederland en Australië. Daartegenover staat dat er in Bulgarije inmiddels wel ondersterfte heeft.

OWID

Op OWID kunnen we deze cijfers ook vinden. In deze grafiek zien we de samenvatting.

Australië is Nederland sinds het einde van hun zero-covid (september 2021) aan het inhalen en de sterfte in Bulgarije neemt juist flink af. In dit tempo zal Bulgarije inmiddels een lagere sterfte hebben dan Nederland.

Conclusies

We zien in twee van de drie beschreven landen dat er een effect lijkt van strenge maatregelen. Echter, het is niet meer dan uitstel. Zowel in Bulgarije als Australië was er in 2020 nauwelijks corona. Maar juist vanaf 2021 slaat dan corona alsnog toe. In Australië zien we geen verschil in totale sterfte aan corona in vergelijking met Nederland: de gezondheidszorg staat daar op gelijke voet met die in Nederland. Bulgarije is zwaar getroffen in 2021 en dat lijkt toe te schrijven aan een veel slechter gezondheidssysteem. We zagen dit al eind 2020 ontstaan. Daartegenover staat dat Bulgarije inmiddels te maken heeft met een structurele ondersterfte.

In deze cijfers is geen enkele aanwijzing te vinden dat vaccinatie een gunstige bijdrage heeft geleverd aan onze gezondheid. De winnaar uit deze vergelijking lijkt toch echt Bulgarije te worden, ondanks de hoge prijs die zij in 2021 hebben moeten betalen in coronasterfte. Bedenk daarbij dat sterfte aan corona vrijwel altijd met onderliggend lijden gepaard gaat, terwijl de onverklaarde oversterfte ook de gezonden treft.

Het bericht En de winnaar is …. verscheen eerst op Café Weltschmerz.

“ABN: meer geld over na vaste lasten”.

Het lijkt bijna een geruststelling in deze financieel turbulente tijden. Maar wie even doorleest en vooral doorprikt, ziet de verdraaiing.

ABN Amro stelt, op basis van een analyse van 340.000 bankrekeningen, dat huishoudens de laatste jaren een kleiner deel van hun inkomen kwijt zijn aan vaste lasten zoals huur, hypotheek, energie en zorgverzekering. Gevolg: er blijft zogenaamd “meer over”. Klinkt mooi ,als je niet verder kijkt.

Want wat laat deze analyse bewust buiten beschouwing? Juist de boodschappenprijzen. En laat dat nou net het domein zijn waar de burger dagelijks de pijn voelt.
Wie een gezin runt, weet dat de kassabon tegenwoordig sneller stijgt dan de temperatuur in een klimaatpaniekbericht van de NOS. Voedsel, hygiëneproducten, kinderkleding, alles is duurder geworden. Maar nee dat telt ineens niet meer mee.

Het is dezelfde klassieke truc: men presenteert cijfers los van context, waardoor het lijkt alsof we erop vooruit gaan. Maar intussen zitten burgers met inflatie, gestegen gemeentebelastingen, verminderde koopkracht en een overheid die parasitair blijft uitdijen. En ABN? Die applaudisseert het overheidsbeleid dat zogenaamd “de klap van energieprijzen verzacht heeft”. Alsof een energieplafond of incidentele toeslag structurele problemen oplost.

De waarheid is: dit is geen koopkrachtstijging, maar statistische camouflage. Want wie vandaag leeft, winkelt, verwarmt en rijdt, weet beter. En toch wordt deze schijnvooruitgang breed uitgemeten, met goedkeuring van de overheid en gretige herhaling door de mainstream media.

Laten we niet in slaap wiegen door zulke “positieve” berichten. Onze vrijheid, onze welvaart, onze waarheid, ze verdienen beter dan deze opgepoetste façade van voorspoed.
Wat nodig is, is niet nog meer mooie grafiekjes, maar structurele lastenverlichting, lagere belastingdruk, en échte transparantie.

Tot die tijd: blijf wakker. Blijf kritisch.
En laat je niet misleiden door de blauwe balk van Teletekst.

Shohreh,

Het bericht De illusie van koopkracht – cijfers die verbloemen verscheen eerst op Café Weltschmerz.