In werkelijkheid is het een blauwdruk voor een wereldwijd technocratisch totalitair corporativisme, een die enorme werkloosheid, deïndustrialisatie en economische ineenstorting belooft.

Het World Economic Forum (WEF) van Klaus Schwab promoot momenteel haar favoriete thema, de Grote Reset van de wereldeconomie. De sleutel tot dit alles is begrijpen en doorgronden wat de globalisten nou eigenlijk bedoelen met ‘Net Zero Carbon in 2050’.

De EU leidt de race, met een gedurfd plan om tegen 2050 het eerste “koolstofneutrale” continent ter wereld te worden en de CO2-uitstoot tegen 2030 met minstens 55% te verminderen.

In een post van augustus 2020 op zijn blog schreef de zelfbenoemde wereldwijde vaccin-tsaar Bill Gates over de komende klimaatcrisis:

“Hoe vreselijk deze pandemie ook is, de klimaatverandering zal waarschijnlijk nog erger zijn.. De relatief kleine daling van de uitstoot dit jaar maakt één ding duidelijk: we kunnen de uitstoot niet eenvoudig – of zelfs grotendeels – bereiken door minder te vliegen en te rijden.”

Met een virtuele monopolie op de reguliere media en sociale media, heeft de Global Warming-lobby een groot deel van de wereld ertoe kunnen brengen aan te nemen dat het het beste voor de mensheid is om koolwaterstoffen, waaronder aardolie, aardgas, steenkool en zelfs de “koolstofvrije ” nucleaire elektriciteit tegen 2050 te verminderen, dat we een ‘stijging van 1,5 tot 2 graden Celsius van de gemiddelde wereldtemperatuur’ kunnen en moeten voorkomen.

Hierbij is er maar één ‘klein probleem’. Het is de dekmantel voor een duivelse bijbedoelingen.

Oorsprong van ‘opwarming van de aarde’

Velen zijn de oorspronkelijke wetenschappelijke stelling vergeten die naar voren is gebracht om een ​​radicale verschuiving in onze energiebronnen te rechtvaardigen. Deze stelling impliceerde helemaal niet het woord ‘klimaatverandering’. Het klimaat op aarde verandert voortdurend, in verband met veranderingen in de emissie van zonnevlammen of zonnevlekcycli die het klimaat op aarde beïnvloeden.

Rond de millenniumwisseling, toen de vorige door zonne-energie geleide opwarmingscyclus niet langer evident was, toverden Al Gore en anderen het verhaal door middel een taalkundige goochelarij om naar ‘Climate Change’, in plaats van het oorspronkelijke Global Warming’ te blijven gebruiken. Nu is het angstverhaal zo absurd geworden dat elk buitenissig weergebeurtenis wordt behandeld als ‘klimaatcrisis’. Elke orkaan of winterstorm wordt geclaimd als bewijs dat de klimaatgoden ons straffen voor zondige CO2-uitstotende mensen.

Maar wacht.

De hele reden voor de overgang naar alternatieve energiebronnen zoals zon of wind, en het opgeven van koolstofenergiebronnen, is hun bewering dat CO2 een broeikasgas is dat op de een of andere manier omhoog gaat naar de atmosfeer waar het een deken vormt die zogenaamd de aarde eronder verwarmt. Opwarming van de aarde. De uitstoot van broeikasgassen volgens het Amerikaanse Environmental Protection Agency is grotendeels afkomstig van CO2. Vandaar de focus op ‘koolstofvoetafdrukken’.

Wat echter bijna nooit wordt gezegd, is dat CO2 niet in de atmosfeer kan opstijgen vanuit uitlaatgassen van auto’s of kolencentrales of andere door de mens veroorzaakte bronnen. Kooldioxide is geen koolstof of roet. Het is een onzichtbaar, geurloos gas dat essentieel is voor de fotosynthese van planten en alle levensvormen op aarde, ook voor ons. CO2 heeft een molecuulgewicht van iets meer dan 44, terwijl lucht (voornamelijk zuurstof en stikstof) een molecuulgewicht heeft van slechts 29.

Het soortelijk gewicht van CO2 is ongeveer 1,5 keer groter dan dat van lucht. Dat zou suggereren dat CO2-uitlaatgassen van voertuigen of energiecentrales niet de 20 kilometer boven de aarde in de atmosfeer kunnen bereiken die nodig is om het gevreesde broeikaseffect te vormen.

Maurice Strong

Om te begrijpen wat voor criminele acties er tegenwoordig plaatsvinden rond Gates, Schwab en pleitbezorgers van een vermeende ‘duurzame’ wereldeconomie, moeten we teruggaan naar 1968 toen David Rockefeller en zijn vrienden een beweging oprichtten rond het idee dat menselijke consumptie en bevolkingsgroei de belangrijkste problemen voor wereldeconomie vormden. Rockefeller, wiens rijkdom gebaseerd was op olie, creëerde de neo-Malthusiaanse Club van Rome in de Rockefeller-villa in Bellagio, Italië. Hun eerste project was het financieren van een rommelstudie aan het MIT genaamd Limits to Growth in 1972.

Een belangrijke organisator van Rockefellers ‘zero growth’-agenda in het begin van de jaren zeventig was zijn oude vriend, een Canadese olieman genaamd Maurice Strong, ook lid van de Club van Rome. In 1971 werd Strong benoemd tot ondersecretaris van de Verenigde Naties en secretaris-generaal van de Stockholm Earth Day-conferentie in juni 1972. Hij was ook een trustee van de Rockefeller Foundation.

Maurice Strong was een belangrijke vroege verspreider van de wetenschappelijk ongegronde theorie dat door de mens veroorzaakte emissies van transportvoertuigen, kolencentrales en landbouw een dramatische en versnellende wereldwijde temperatuurstijging veroorzaakten die de beschaving bedreigen, de zogenaamde opwarming van de aarde. Hij vond de elastische term ‘duurzame ontwikkeling’ uit.

Als voorzitter van de Werelddag van Stockholm in 1972, promootte Strong bevolkingsvermindering en verlaging van de levensstandaard over de hele wereld om ‘het milieu te redden’. Enkele jaren later verklaarde dezelfde Strong:

“Is niet de enige hoop voor de planeet dat de geïndustrialiseerde beschavingen instorten? Is het niet onze verantwoordelijkheid om dat te bewerkstelligen?”

Dit is de agenda die tegenwoordig bekend staat als de Grote Reset of VN-Agenda 2030. Strong richtte vervolgens het VN Intergouvernementeel Panel voor Klimaatverandering (IPCC) op, een politiek orgaan dat de onbewezen bewering naar voren bracht dat door de mens veroorzaakte CO2-emissies onze wereld in een onomkeerbare ecologische catastrofe doen verkeren.

Mede-oprichter van de Club van Rome, dr. Alexander King, gaf enkele jaren later in zijn boek The First Global Revolution toe dat hun milieuagenda was gefraudeerd. Hij beweerde:

“Op zoek naar een nieuwe vijand om ons te verenigen, kwamen we op het idee dat vervuiling, de dreiging van de opwarming van de aarde, watertekorten, hongersnood en dergelijke zouden passen.. Al deze gevaren worden veroorzaakt door menselijk ingrijpen en het is alleen door veranderde houding en gedrag dat ze overwonnen kunnen worden. De echte vijand is dus de mensheid zelf.”

King gaf toe dat de “dreiging van de opwarming van de aarde” slechts een truc was om een ​​aanval op “de mensheid zelf” te rechtvaardigen. Dit wordt nu uitgerold als de Great Reset en de Net Zero Carbon list.

Alternatieve energieramp

In 2011 legden Angela Merkel en de Duitse regering op advies van Joachim Schnellnhuber van het Potsdam Institute for Climate Impact Research (PIK) een totaal verbod op kernenergie op tegen 2022, als onderdeel van een overheidsstrategie uit 2001 genaamd de Energiewende of Energy Turn, om te vertrouwen op zon en wind en andere ‘hernieuwbare energiebronnen’. Het doel was om van Duitsland de eerste industriële natie te maken die ‘koolstofneutraal’ was.

De strategie is een economische catastrofe geweest. Waar Duitsland een van de meest stabiele, goedkope en betrouwbare elektriciteitsopwekkingsnetwerken ter wereld had, is Duitsland vandaag de duurste elektrische generator ter wereld geworden. Volgens de Duitse energiebranchevereniging BDEW zal Duitsland uiterlijk in 2023, wanneer de laatste kerncentrale sluit, met enorme elektriciteitstekorten worden geconfronteerd.

Tegelijkertijd wordt steenkool, de grootste bron van elektrische energie, uitgefaseerd om Net Zero Carbon te bereiken. Traditionele energie-intensieve industrieën zoals staal, glasproductie, basischemicaliën, papier- en cementproductie, worden geconfronteerd met torenhoge kosten en sluitingen of offshoring en verlies van miljoenen geschoolde banen. De energie-inefficiënte wind- en zonne-energie kost tegenwoordig zo’n 7 tot 9 keer meer dan gas.

Duitsland heeft weinig zon in vergelijking met tropische landen, dus wind wordt gezien als de belangrijkste bron voor groene stroom. Er is een enorme input van beton en aluminium nodig om zonne- of windparken te produceren. Er is goedkope energie nodig – gas of kolen of kernenergie – om dit te produceren. Naarmate dat wordt uitgefaseerd, worden de kosten onbetaalbaar, zelfs zonder toegevoegde “koolstofbelastingen”.

Duitsland heeft al zo’n 30.000 windturbines, meer dan waar dan ook in de EU. De gigantische windturbines brengen ernstige problemen met betrekking tot geluid of de gezondheid van omwonenden in de buurt met zich mee, door de enorme constructies en weer- en vogelschade. Tegen 2025 moet naar schatting 25% van de bestaande Duitse windmolens worden vervangen en is afvalverwerking een enorm probleem. Om de doelstellingen tegen 2030 te halen, heeft Deutsche Bank onlangs ’toegegeven’ dat de staat een “eco-dictatuur” moet creëren.

Het Duitse streven om tegen 2035 een einde te maken aan het transport van benzine of diesel ten gunste van e-voertuigen ligt op koers. Hiermee wordt de grootste en meest winstgevende industrie van Duitsland, de autosector, vernietigd en daarmee ook miljoenen banen geschrapt. De door lithium-ionbatterijen aangedreven voertuigen hebben een totale “koolstofvoetafdruk” wanneer de effecten van het delven van lithium en het produceren van alle onderdelen worden meegerekend, dat is vele malen erger dan dieselauto’s.

En de hoeveelheid toegevoegde elektriciteit die nodig is voor een koolstofvrij Duitsland in 2050 zou nog veel meer zijn dan nu, aangezien miljoenen batterijladers betrouwbare elektriciteit van het net nodig zullen hebben. Nu beginnen Duitsland en de EU nieuwe “koolstofbelastingen” op te leggen, zogenaamd om de overgang naar nul koolstof te financieren. De belastingen zullen elektriciteit en energie alleen maar duurder maken, waardoor de Duitse industrie nog sneller zal instorten.

Depopulatie

Voor degenen die de Zero Carbon-agenda promoten en uitvoeren, gebeurt nu precies wat ze verlangen: de de-industrialisatie van de meest geavanceerde economieën, een berekende decennialange strategie, zoals Maurice Strong zei, om de ineenstorting van geïndustrialiseerde beschavingen te bewerkstelligen.

Het is een essentieel onderdeel van een Great Reset-transformatie onder de Agenda 2030: UN Global Compact for Sustainability om de huidige industriële wereldeconomie om te buigen naar een houtgestookte, windmolendraaiende dystopie waar black-outs de norm worden, zoals nu al in Californië werkelijk wordt.

Merkel’s klimaatadviseur, Joachim Schnellnhuber, presenteerde in 2015 de radicale groene agenda van paus Franciscus, de encycliek, Laudato Si, nadat hij door Franciscus was aangesteld aan de Pauselijke Academie van Wetenschappen. Ook adviseerde hij de EU over haar ‘groene agenda’. In een interview in 2015 verklaarde Schnellnhuber dat de “wetenschap” nu heeft vastgesteld dat de maximale draagkracht van een “duurzame” menselijke bevolking zo’n zes miljard mensen minder impliceert:

“Op een heel cynische manier is het een triomf voor de wetenschap, want eindelijk hebben we iets gestabiliseerd – namelijk de schattingen voor het draagvermogen van de planeet, namelijk minder dan 1 miljard mensen.”

Daarvoor moet de geïndustrialiseerde wereld worden ontmanteld. Christiana Figueres, een bijdrager aan de agenda van het World Economic Forum en voormalig uitvoerend secretaris van het Raamverdrag van de VN inzake klimaatverandering, onthulde het ware doel van de VN-klimaatagenda tijdens een persconferentie in Brussel in februari 2015, waar ze verklaarde: “Dit is de eerste keer in de menselijke geschiedenis dat we onszelf tot taak stellen om opzettelijk het economische ontwikkelingsmodel te veranderen dat sinds de industriële revolutie heerst.”

De opmerkingen van Figueres uit 2015 worden vandaag herhaald door de Franse president Macron tijdens de “Davos meeting” van het World Economic Forum van januari 2021, waar hij beweerde dat “onder de huidige omstandigheden het kapitalistische model en de open economie niet langer haalbaar zijn.” Macron, een voormalige Rothschild-bankier, beweerde dat de “enige manier om uit deze epidemie te komen, is door een economie te creëren die meer gericht is op het dichten van de kloof tussen rijk en arm.” Merkel, Macron, Gates, Schwab en vrienden zullen dat doen door de levensstandaard in Duitsland en de OESO te verlagen tot het niveau van Ethiopië of Soedan. Dit is hun koolstofvrije dystopie. Beperk vliegreizen, autoreizen, verplaatsingen van mensen, het sluiten van “vervuilende” industrieën, allemaal om de CO2-uitstoot te verminderen.

Het is griezelig hoe gemakkelijk de coronaviruspandemie het toneel vormt voor de Grote Reset en de VN-agenda 2030 Net Zero Carbon.

Aanrader met betrekking tot dit onderwerp:

Nieuwsbrief

Links:

1 Larry Fink, A Fundamental Reshaping of Finance, Letter to CEOs, January, 2020, https://www.blackrock.com/corporate/investor-relations/2020-blackrock-client-letter

2 Tsvetana Paraskova, Why Are Investors Turning Their Backs On Fossil Fuel Projects?, OilPrice.com,

March 11, 2021, https://oilprice.com/Energy/Energy-General/Why-Are-Investors-Turning-Their-Backs-On-Fossil-Fuel-Projects.html

3 Joseph Toomey, Energy Inflation Was by Design, September, 2022, https://assets.realclear.com/files/2022/10/2058_energyinflationwasbydesign.pdf

4 Fox Business, Chevron CEO says there may never be another oil refinery built in the US, June 3. 2022, https://www.foxbusiness.com/markets/chevron-ceo-oil-refinery-built-u-s

Het bericht Het Economische Armageddon: De Vernietigende Gevolgen van ‘Net Zero Carbon’ en The Great Reset Voor Onze Industrie verscheen eerst op Café Weltschmerz.

‘Niets van dit plastic zal worden omgezet in nieuwe plastic dingen. Het is allemaal begraven.’

Did you know this?? ♻️🤯 pic.twitter.com/xWGT1qj7Lp

— PragerU (@prageru) December 13, 2022

“Voor mij voelde dat als een verraad aan het vertrouwen van het publiek,” zei ze. “Ik had tegen mensen gelogen.. onbewust.”

Rogue had, zoals de meeste recyclingbedrijven, plastic afval naar China gestuurd, maar toen China twee jaar geleden zijn deuren sloot, speurde Leebrick de VS af naar kopers. Ze kon alleen iemand vinden die witte melkkannen wilde hebben. Ze stuurt de frisdrankflessen naar de staat.

Maar toen Leebrick mensen de waarheid probeerde te vertellen over het begraven van al het andere plastic, zei ze dat mensen het niet wilden horen.

“Ik herinner me de eerste bijeenkomst waar ik een gemeenteraad vertelde dat het meer kostte om te recyclen dan om hetzelfde materiaal als afval weg te gooien,” zegt ze, “en het was alsof er ketterij was gesproken in de kamer: je ben aan het liegen. We nemen de tijd om het schoon te maken, de labels eraf te halen, te scheiden en hier neer te zetten. Het is goud. Dit is waardevol.” Maar het is niet waardevol, en dat is het ook nooit geweest. En de makers van plastic – de grootste olie- en gasbedrijven van het land – wisten dit al die tijd, ook al gaven ze miljoenen dollars uit om het Amerikaanse publiek het tegenovergestelde te vertellen.

Plastic Wars

Dit verhaal maakt deel uit van een onderzoek met de PBS-serie Frontline, waaronder de documentaire Plastic Wars, die op 31 maart op PBS werd uitgezonden. Bekijk deze hier online of onderaan de pagina.

NPR en PBS Frontline hebben maanden besteed aan het doorspitten van interne branchedocumenten en het interviewen van voormalige topfunctionarissen. Ze ontdekten dat de industrie het publiek een idee verkocht waarvan ze wist dat het niet zou werken – dat het grootste deel van het plastic zou worden gerecycled – en dat terwijl ze miljarden dollars verdienden door de wereld nieuw plastic te verkopen.

Het bewustzijn van de industrie dat recycling het plastic niet van stortplaatsen en de natuur zou weghouden, dateert uit de begindagen van het programma. “Er bestaat ernstige twijfel of [het recyclen van plastic] ooit op economische basis levensvatbaar kan worden gemaakt”, schreef een insider uit de industrie in een toespraak in 1974.

Toch heeft de industrie miljoenen uitgegeven om mensen te vertellen dat ze moeten recyclen, omdat, zoals een voormalige insider uit de topindustrie tegen NPR zei, het idee van recycling zorgde dat plastic werd verkocht, ook al was en is er niks waar van het recycling-verhaal.

“Als het publiek denkt dat recycling werkt, zullen ze niet zo bezorgd zijn over het milieu”, zegt Larry Thomas, voormalig voorzitter van de Society of the Plastics Industry, tegenwoordig bekend als de Plastics Industry Association en een van de meest machtige handelsgroepen in Washington, D.C., vertelden NPR.

Misleid

In reactie hierop zei industrievertegenwoordiger Steve Russell, tot voor kort de vice-president van kunststoffen voor de handelsgroep de American Chemistry Council, dat de industrie het publiek nooit opzettelijk heeft misleid over recycling en zich ertoe verbindt ervoor te zorgen dat al het plastic wordt gerecycled.

“Het bewijs is de enorme hoeveelheid investeringen die momenteel plaatsvinden”, zei Russell. “Ik begrijp de scepsis, omdat het in het verleden niet is gebeurd, maar ik denk dat de druk, de publieke toezeggingen en vooral de beschikbaarheid van technologie ons een andere uitkomst zullen geven.”

Dit is het fundamentele probleem: al het gebruikte plastic kan worden omgezet in nieuwe dingen, maar het oppakken, sorteren en smelten is duur. Plastic wordt ook afgebroken elke keer dat het wordt hergebruikt, wat betekent dat het niet meer dan een of twee keer kan worden hergebruikt.

Aan de andere kant is nieuw plastic juist goedkoop. Het is gemaakt van olie en gas, en het is bijna altijd goedkoper en van betere kwaliteit om gewoon opnieuw te beginnen.

Al deze problemen bestaan ​​al tientallen jaren, ongeacht welke nieuwe recyclingtechnologie of dure machines er zijn ontwikkeld. In al die tijd is minder dan 10 procent van het plastic ooit gerecycled. Maar het grote publiek wist weinig tot niks van deze moeilijkheden.

Waarom niet? Omdat het hen niet werd verteld.

Recycle-propaganda

Vanaf de jaren negentig zag het publiek steeds meer commercials en berichten over het recyclen van plastic.

“De fles ziet er misschien leeg uit, maar het is allesbehalve afval”, zegt een advertentie uit 1990 waarin een plastic fles uit een vuilniswagen stuitert. “Het zit vol potentieel. We zijn een pionier in het grootste, meest uitgebreide recyclingprogramma voor plastic van het land om plastic te helpen waardevolle toepassingen en rollen te vervullen”.

Deze commercials droegen een duidelijke boodschap: plastic is speciaal en de consument moet het recyclen.

Het klonk misschien als de boodschap van een milieuactivist, maar de advertenties werden betaald door de plasticindustrie, bestaande uit bedrijven als Exxon, Chevron, Dow, DuPont en hun lobby- en handelsorganisaties in Washington.

Industriebedrijven gaven tientallen miljoenen dollars uit aan deze advertenties en lieten ze jarenlang zien, waarbij ze de voordelen promootten van een product dat voor het grootste deel werd begraven, verbrand of in sommige gevallen zelfs in de oceaan terechtkwam.

Industrie bewust van wetenschap

Documenten tonen aan dat functionarissen uit de industrie deze realiteit over het recyclen van plastic al in de jaren zeventig wisten.

Veel van de oude documenten van de branche zijn ondergebracht in bibliotheken, zoals die op het terrein van het eerste familiehuis van DuPont in Delaware. Anderen zijn bij universiteiten, waar voormalige marktleiders hun gegevens naar toe stuurden.

Op de universiteit van Syracuse staan dozen met dossiers van een voormalig brancheconsulent. En in een van die dozen bevindt zich een rapport dat in april 1973 is geschreven door wetenschappers die de taak hadden om mogelijke problemen voor topmanagers in de industrie te voorspellen.

Van het recyclen van plastic, zo vertelde het de leidinggevenden, was het onwaarschijnlijk dat dit op grote schaal zou gebeuren.

“Er is geen herstel van verouderde producten”, zegt het. Er staat nadrukkelijk: Plastic degradeert bij elke omwenteling. “Een degradatie van harseigenschappen en prestaties vindt plaats tijdens de eerste fabricage, door veroudering en bij elk terugwinningsproces”, vertelde het rapport aan leidinggevenden. Het recyclen van plastic is “kostbaar”, staat er, en het sorteren ervan, concludeert het rapport, is “onhaalbaar”.

En er zijn meer documenten die tientallen jaren van deze kennis weerspiegelen, waaronder een analyse van een topfunctionaris van de machtigste handelsgroep in de branche. “De kosten van het scheiden van plastic … zijn hoog”, zegt hij tegen collega’s, voordat hij opmerkt dat de kosten van het gebruik van olie om plastic te maken zo laag zijn dat het recyclen van plastic afval “economisch nog niet te rechtvaardigen is”.

Larry Thomas, de voormalige president van de Society of the Plastics Industry, werkte zij aan zij met vooraanstaande olie- en plasticmanagers. Hij is nu met pensioen, aan de kust van Florida, waar hij graag fietst, en voelt zich in conflict over de tijd dat hij in de plasticindustrie werkte. “Ik deed wat de industrie van me verlangde, dat is zeker”, zegt hij. “Maar mijn persoonlijke opvattingen kwamen niet altijd overeen met de opvattingen die ik moest innemen als onderdeel van mijn werk.” Thomas nam het eind jaren tachtig over, en toen verkeerde plastic in een crisis. Er was te veel plastic afval. Het grote publiek raakte van streek.

Besloten noodbijeenkomst

In een document uit 1989 roept Thomas leidinggevenden bij Exxon, Chevron, Amoco, Dow, DuPont, Procter & Gamble en anderen op voor een besloten bijeenkomst in het Ritz-Carlton in Washington. “Het imago van plastic verslechtert in een alarmerend tempo”, schreef hij. “We naderen een point of no return.” Hij vertelde de leidinggevenden dat ze in actie moesten komen. ‘De “levensvatbaarheid van de industrie en de winstgevendheid van uw bedrijf” staan ​​op het spel.’

Thomas herinnert:

“Het gevoel was dat de kunststofindustrie onder vuur lag – we moesten doen wat nodig was om de hitte eraf te halen, want we willen plastic producten blijven maken”, zegt hij.

Op dat moment had Thomas een collega genaamd Lew Freeman. Hij was vice-president van de lobbygroep. Hij herinnert zich veel van de bijeenkomsten zoals die in Washington.

“De basisvraag die op tafel lag, was: jullie doen als branchevereniging in de kunststofindustrie niet genoeg – we moeten meer doen”, zegt Freeman. “Ik herinner me dat dit een van die uitwisselingen is die me 35 jaar later bijblijft, of hoe lang het ook geleden is.. en adverteren was de manier om ons te kunnen redden. Dat was het idee dat hieruit kwam.”

Campagnes

Zo begon de advertentiecampagne van de plasticindustrie ter waarde van 50 miljoen dollar per jaar waarin de ‘voordelen’ van plastic werden gepromoot.

“De mogelijkheden van plastic!” schetterde een iconische advertentie, waarop kinderen met fietshelmen en plastic zakken in de lucht zweefden.

“Deze reclame was in de eerste plaats gemotiveerd door de toenmalige wetgeving en andere initiatieven die werden geïntroduceerd,” zegt Freeman, ” de wetten waren er om het gebruik van kunststoffen te verbieden of te beteugelen vanwege de prestaties ervan in de afvalstroom.”

Tegelijkertijd lanceerde de industrie een aantal feel- good-projecten, waarbij het publiek werd opgeroepen om plastic te recyclen. Het financierde sorteermachines, recyclingcentra, non-profitorganisaties en zelfs dure banken buiten supermarkten gemaakt van plastic zakken.

Er zijn maar weinig van deze projecten die daadwerkelijk veel plastic in nieuwe dingen hebben veranderd.

Te duur

NPR spoorde tientallen projecten op die de industrie vanaf 1989 publiceerde. Ze stopten allemaal of mislukten halverwege de jaren negentig. De recyclingfaciliteit van Mobil in Massachusetts duurde bijvoorbeeld drie jaar. Amoco’s project om plastic te recyclen op scholen in New York duurde twee jaar. Het veelbesproken plan van Dow en Huntsman om plastic in nationale parken te recyclen, bereikte zeven van de 419 parken voordat de bedrijven de financiering stopzetten.

Geen van hen won het van de simpele economische wiskunde: nieuw plastic maken van olie is goedkoper en gemakkelijker dan het recyclen van plastic afval.

Zowel Freeman als Thomas, het hoofd van de lobbygroep, zeggen dat de leidinggevenden dat allemaal wisten. “Er was veel discussie over hoe moeilijk het was om te recyclen”, herinnert Thomas zich. “Ze wisten dat de infrastructuur er niet was om echt heel veel te recyclen.”

De man die recycling zou laten werken

De industrie richtte een speciale groep op, de Council for Solid Waste Solutions genaamd, en lieten een man van DuPont, Ron Liesemer, overvliegen om het te leiden.

Het was de taak van Liesemer om op zijn minst te proberen recycling te laten werken – omdat er enige hoop was, zei hij, dat als ze met recycling konden beginnen, het financiële plaatje van dit alles op de een of andere manier vanzelf beter zou worden.

“Ik had geen personeel, maar wel geld”, zegt Liesemer. “Miljoenen dollars.” Liesemer nam die miljoenen mee naar Minnesota en andere plaatsen om lokale recyclingprogramma’s voor plastic te starten. Maar toen kwam hij hetzelfde probleem tegen dat alle industriedocumenten vonden. Het recyclen van plastic was economisch niet zinvol: er waren te veel verschillende soorten plastic, honderden, en ze kunnen niet samen worden omgesmolten. Ze moeten worden gescheiden en gesorteerd.

“Ja, het kan”, zegt Liesemer, “maar wie gaat dat betalen? Omdat het in te veel toepassingen terechtkomt, gaat het in te veel structuren die gewoon niet praktisch zijn om te recyclen.” Liesemer zei dat hij zoveel mogelijk programma’s heeft gestart en er het beste van hoopte.

“Ze probeerden hun producten in de schappen te houden”, zegt Liesemer. “Daar waren ze op gefocust. Ze dachten niet na welke les we de komende 20 jaar zouden moeten leren. Nee. Los het probleem van vandaag op.”

Recycling werkt niet, het idee ervan wel

Thomas, die de handelsgroep leidde, zegt dat al deze inspanningen effect begonnen te krijgen: de boodschap dat plastic gerecycled kon worden, drong door.

“Ik kan alleen maar zeggen dat na een tijdje de sfeer leek te veranderen”, zegt hij. “Ik weet niet of het was omdat mensen dachten dat recycling het probleem had opgelost of dat ze zo verliefd waren op plastic producten dat ze bereid waren de toenemende milieuproblemen over het hoofd te zien.”

Maar terwijl de industrie die strategieën doorpushte om voorbij de crisis te komen, lanceerden ambtenaren ook stilletjes een breder plan.

Begin jaren negentig was een man genaamd Coy Smith in een kleine recyclingfabriek in de buurt van San Diego een van de eersten die het nieuwe initiatief van de industrie zag.

Destijds had Smith een recyclingbedrijf. Zijn klanten keken naar de advertenties en wilden plastic recyclen. Dus stond Smith toe dat mensen twee plastic voorwerpen in hun bakken stopten: frisdrankflessen en melkkannen. Hij verloor er geld aan, zegt hij, maar het aluminium, papier en staal van zijn reguliere bedrijf hielpen de kosten te compenseren.

Maar toen, op een dag, bijna van de ene op de andere dag, begonnen zijn klanten allerlei soorten plastic in hun bakken te stoppen.

“De symbolen verschijnen op de containers”, legt hij uit.

Smith liep naar de stapels plastic en begon de containers om te draaien. Ze waren nu allemaal gestempeld met de driehoek van pijlen – bekend als het internationale recyclingsymbool – met een nummer in het midden. Hij wist meteen wat er aan de hand was.

“Plots kijkt de consument naar wat er op hun frisdrankfles staat en ze kijken naar wat er op hun yoghurtbakje staat, en ze zeggen: ‘Ach, ze hebben allebei een symbool. Ach, ik denk dat ze allebei naar binnen gaan’, zegt hij.

De bakken zaten nu vol afval dat hij niet kon verkopen. Hij belde collega’s van recyclingbedrijven in het hele land. Ze meldden dat ze hetzelfde probleem hadden.

Verplicht recyclingsymbool op verpakking

Industriedocumenten uit deze tijd laten zien dat slechts een paar jaar eerder, beginnend in 1989, olie- en plasticmanagers een stille campagne begonnen om bijna 40 staten te lobbyen om te verplichten dat het symbool op al het plastic zou verschijnen – zelfs als er geen manier was om het economisch te recyclen. Sommige milieuactivisten waren ook voorstander van het symbool, omdat ze dachten dat het zou helpen bij het scheiden van plastic.

Smith zei dat het enige wat dit symbool deed, was dat het plastic er recyclebaar uitzag.

“De consumenten waren in de war”, zegt Smith. “Het ondermijnde onze geloofwaardigheid volledig, ondermijnde wat we wisten – dat de waarheid die bekend was in onze gemeenschap, niet de waarheid was van een lobbygroep uit D.C.”

Protest tegen bewuste lobbygroep

Maar de lobbygroep in D.C. kende ook de waarheid in de gemeenschap van Smith. Een rapport dat in 1993 aan topambtenaren van de Society of the Plastics Industry werd gegeven, vertelde hen over de problemen.

“Er wordt misbruik gemaakt van de code”, staat er botweg. “Bedrijven gebruiken het als een ‘groene’ marketingtool.”

De code schept “onrealistische verwachtingen” over hoeveel plastic daadwerkelijk kan worden gerecycled, vertelde het hen.

Smith en zijn collega’s lanceerden een nationaal protest, startten een werkgroep en vochten jarenlang tegen de industrie om het symbool verwijderd of veranderd te krijgen. Ze verloren.

“We hebben geen mankracht om hiermee te concurreren”, zegt Smith. ‘Dat doen we gewoon niet. Ook al waren we allemaal toegewijd, het was nog steeds alsof we een strijd als deze kunnen blijven voeren, steeds maar weer, vanuit deze enorme industrie die duidelijk geen einde in zicht heeft van wat ze kunnen doen en willen doen om te behouden hun imago het imago dat ze willen.”

“Het is pure manipulatie van de consument”, zegt hij.

Als reactie daarop vertelden functionarissen uit de industrie aan NPR dat de code alleen bedoeld was om recyclingfaciliteiten te helpen bij het sorteren van plastic en niet bedoeld was om verwarring te zaaien.

Een goudmijn aan plastic (afval)

Plastic is enorm winstgevend. De olie-industrie verdient meer dan $400 miljard per jaar aan het maken van plastic, en terwijl de vraag naar olie voor auto’s en vrachtwagens afneemt, vertelt de industrie aandeelhouders dat toekomstige winsten steeds meer uit plastic zullen komen.

En als er al een teken van deze toekomst was, dan is het een gloednieuwe chemische fabriek die oprijst uit de vlakke skyline buiten Sweeny, Texas. “We zien een zeer mooie toekomst voor onze producten”, zegt Jim Becker, de vice-president duurzaamheid voor Chevron Phillips, in een smetteloos nieuw magazijn naast de fabriek. “Dit zijn producten die de wereld nodig heeft en nog steeds nodig heeft”, zegt hij. “We zijn erg optimistisch over de toekomstige groei.”

Met die groei komt echter steeds meer plastic afval. Maar Becker zegt dat Chevron Phillips een plan heeft: het zal tegen 2040 100% van het plastic recyclen dat het maakt.

Becker lijkt serieus. Hij vertelt een sentimenteel verhaal over een vakantie met zijn vrouw en hoe zij verwoest waren door het plastic afval dat ze zagen. Op de vraag hoe Chevron Phillips 100% van het geproduceerde plastic gaat recyclen, aarzelt hij niet.

“Recycling moet efficiënter en zuiniger worden”, zegt hij. “We moeten ons werk beter doen, het afval verzamelen, sorteren. Dat wordt een enorme inspanning.” Fix recycling is ook de boodschap van de industrie, zegt Steve Russell, de recente woordvoerder van de industrie. “Recycling repareren is een noodzaak, en we moeten het goed doen”, zegt hij. “Ik begrijp dat er twijfel en cynisme is. Maar kom nog eens terug. We zijn ermee bezig.’

‘Deze keer anders’

Larry Thomas, Lew Freeman en Ron Liesemer, voormalige leidinggevenden in de industrie, hielpen oliemaatschappijen uit de eerste plasticcrisis door mensen iets te laten geloven waarvan de industrie toen wist dat het niet waar was: dat het meeste plastic gerecycled kon en zou worden.

Russell zegt dat deze keer anders zal zijn.

“Het werd niet gerecycled omdat het systeem niet voldeed”, zegt hij. “We hadden niet geïnvesteerd in de mogelijkheid om het te sorteren en er waren geen marktsignalen dat bedrijven bereid waren het te kopen, en beide dingen bestaan ​​vandaag.”

Echter, niks is minder waar: plastic is tegenwoordig moeilijker te sorteren dan ooit. Er zijn meer soorten plastic, het is goedkoper om plastic van olie te maken dan plastic afval en er is exponentieel meer van dan 30 jaar geleden. En gedurende die 30 jaar maakten olie- en plasticbedrijven miljarden dollars winst terwijl het publiek steeds meer plastic consumeerde.

Propagandatrein dendert door

Onlangs heeft een belangenbehartigingsgroep, gefinancierd door de grootste olie- en plasticbedrijven van het land, zijn duurste poging tot nu toe gelanceerd om recycling en ‘opruimen van plastic afval’ te promoten.

“Er zijn mensen die de wereld kunnen veranderen”, wordt er in een reclame gezegd, – op de achtergrond wordt de muziek steeds intenser – terwijl mensen plastic afval oprapen en flessen worden gesorteerd in een recyclingcentrum.

Freeman, de voormalige ambtenaar van de branche, heeft onlangs de advertentie bekeken. “Déjà vu”, zegt hij als de reclame is afgelopen. “Dit is hetzelfde soort denken dat in de jaren ’90 gangbaar was. Ik denk niet dat dit soort reclame nuttig is.”

Larry Thomas zei hetzelfde. “Ik denk niet dat er iets is veranderd”, zegt Thomas. “Klinkt precies hetzelfde.”

Terwijl Thomas tegenwoordig langs het strand fietst, zegt hij dat hij veel tijd besteedt aan het nadenken over de oceanen en wat er over 20 of 50 jaar met hen zal gebeuren, lang nadat hij er niet meer is. En als hij terugdenkt aan die jaren die hij doorbracht in vergaderzalen met topmanagers van olie- en plasticbedrijven, ziet hij nu wat toen allang duidelijk had moeten zijn.

Hij zegt dat het een industrie was die niet wilde dat recycling zou werken. Want als het de taak is om zoveel mogelijk olie te verkopen, is elke hoeveelheid gerecycled plastic concurrentie.

“Weet je, ze waren niet geïnteresseerd in echt geld of moeite in recycling omdat ze nieuw materiaal wilden verkopen”, zegt Thomas. “Niemand die een maagdelijk product produceert, wil dat er iets komt dat het gaat vervangen. Produceer meer nieuw materiaal – dat is hun business.

Analisten verwachten nu dat de plasticproductie tegen 2050 zal verdrievoudigen.

Het bericht Opnieuw bedrogen: Plastic bedoeld voor recycling, eigenlijk verbrand, begraven of in oceaan gedumpt verscheen eerst op Café Weltschmerz.