Door: Fer John
Kranten schrijven nogal nonchalant over bunkers en lockdowns, alsof de werkelijkheid voor de gewone burger er tegenwoordig nou eenmaal zo uitziet. De nieuwe werkelijkheid. Vind het maar gewoon!
Maar gewone burgers hebben vragen. Waren de lockdowns, de QR-codes en de Mengele-achtige toediening van de injecties tijdens ‘de pandemie’ nou eigenlijk serieus het gevolg van een gezondheidscrisis? Of was het toch iets anders en was er meer aan de hand? Dat vragen steeds meer burgers zich af.
De corona-periode zal voor velen gevoeld hebben alsof we midden in een soort van ’oorlogssituatie’ zaten. Voor sommigen voelde het wellicht zelfs alsof het een opmaat naar een werkelijke oorlog was. Alle ingrediënten dat een oorlog zich zou aankondigen waren immers aanwezig. Je kon het gewoon aanvoelen. En die oorlog kwam er. En nog wel in wat wij technisch gezien ‘Europa’ noemen. De corona crisis was ternauwernood overwonnen verklaard of Rusland viel Oekraïne binnen. Toeval?
Onze politici waren inmiddels zeer goed voorbereid op deze concrete oorlogssituatie en de propaganda-machinerie begon overuren te maken. De toenmalige minister-president Mark Rutte trok daarbij internationaal de aandacht: vanwege zijn uitmuntende kwaliteiten, zijn dossierkennis, zijn vlotte voorkomen en zijn opgewektheid. Maar vooral ook vanwege zijn vaardigheid om knollen voor citroenen te kunnen verkopen. Het maakte hem onweerstaanbaar: iemand met die kwaliteiten moest en zou de allerhoogste functie in de NAVO gaan vervullen. Rutte’s waarheidsgetrouwheid gehalte? Van ondergeschikt belang!
Toen ik onlangs een krantenbericht las dat in de zwaar gebombardeerde stad Kharkiv opera’s en balletten worden opgevoerd in een bunker, moest ik denken aan een boek dat ik eens gelezen heb over het Duitse beleg van Leningrad. (Brian Moynahan, Symfonie van honger, dood en hoop).
Uitgehongerde musici bleven indertijd tijdens de belegering van de stad (1941-1944) muziek maken, ondanks het geweld en alle ellende. De hoog gewaardeerde componist Sjostakovitsj zou zelfs naar de stad zijn gehaald om met zijn muziek de verzets-mentaliteit hoog te houden en dat terwijl terzelfdertijd van sovjet ondermijnende acties verdachte personen door de NKVD werden afgeslacht.
Eigenlijk is het voldoende om je te realiseren wie een dergelijke vreselijke realiteit toen in stand hield: master of war Stalin in hoogsteigen persoon natuurlijk. Dus niemand minder dan de opperduivel van de (staats)propaganda himself.
Het geluid van Opera en ballet muziek klinkt nu vanuit een bunker in Kharkiv. Zou Kharkiv in de huidige tijd van (staats)propaganda nou werkelijk worden bestuurd door de muzen of zou er wederom een propaganda à la Stalin plaatsvinden?
Natuurlijk wordt alles duidelijk uitgelegd door de westerse nieuwsmedia.