Oorlog in Iran en het Stockholm-syndroom op wereldschaal!

Weten wij het nog? Die afschuwelijke beelden uit Iran? Vrouwen die op straat werden geslagen, aan hun haren over de grond werden gesleurd, in busjes gegooid — alleen omdat er een lok haar zichtbaar was?

Jonge mensen die in het openbaar werden opgehangen omdat ze het aandurfden een andere mening te hebben?

Zweepslagen, martelingen, verdwijningen?

Weten we het nog, die barbaarse daden van een regime dat de wereld met afschuw gadesloeg? De verhalen van gemartelde studenten, vermoorde kinderen…

De beelden van de “Woman, Life, Freedom”-beweging — hoe de wereld “geschokt” reageerde?

Hoe politici, celebraties, en opiniemakers een klein stukje van hun haar afknipten, voor de camera, als zogenaamd teken van solidariteit?

Maar wie beging al die gruwelijke daden tegen het volk van Iran?

Het regime. Hetzelfde regime dat vandaag de dag weer verdedigd wordt.

Was het toen echt medeleven, of een toneelstuk?

Ken je Hannane? Een meisje van 20, op straat doodgeschoten. Haar laatste woorden waren: “Alsjeblieft, laat me niet doodgaan. Volgende week is mijn bruiloft.”

Ken je Kian? Een jongen van 8, doodgeschoten in de auto, zittend naast zijn vader.

Ken je Hamid Reza? Doodgeschoten terwijl hij zong.

Ken je Aida? Een jonge vrouwelijke arts, vermoord omdat ze gewonde demonstranten hielp ondanks dat het regime dat verboden had!

Ken je Keyvan? Salar? Roya? Armita? Elnaz? Mehran? Alireza? En de duizenden andere jonge mensen die zijn vermoord, simpelweg omdat ze heel even normaal wilden leven?

Nee, je kent ze niet.

Weet jij dat wij, Iraniërs wereldwijd al decennia lang iedere ochtend wakker worden met één angstige gedachte: “Wie is er vannacht geëxecuteerd? “Welke namen zien wij vandaag op het scherm?”

Weet jij dat moeders in Iran niet officieel mogen rouwen om hun vermoorde kinderen?

Heb je in 47 jaar ooit écht geluisterd naar het volk dat roept, smeekt, schreeuwt: “Wij zijn gegijzeld!” “Dit is niet onze overheid!”

Waarschijnlijk niet. Want dan zou je het nu niet opnemen voor datzelfde regime.

Een regime dat 47 jaar lang alleen maar oorlogstaal spreekt, maar geen enkele schuilkelder voor burgers heeft gebouwd. Geen sirenes, geen waarschuwingen, geen evacuatieplannen bij raketaanvallen. Helemaal niks.

Israël daarentegen stuurt berichten, waarschuwingen, notificaties, — uren van tevoren — naar Iraanse burgers met instructies om gebieden te verlaten, welke gebieden veilig zijn, welke niet.

Wat doet het Iraanse regime? Ze sluiten het internet en blokkeren wegen, zodat mensen juist níét weg kunnen. Is dit niet opmerkelijk dat je geen opstand hoort tegen Israël vanuit de Iraanse bevolking in Iran? Integendeel: mensen helpen elkaar. Ze zijn opgelucht. Ja, zelfs dankbaar.

Dankbaar dat de moordenaars van hun kinderen één voor één worden uitgeschakeld.

Geloof je het niet? Dat begrijp ik. Het is moeilijk voor te stellen. Maar het is waar.

Voor het eerst in 47 jaar hebben bijna 90 miljoen Iraniërs hoop. Hoop op een einde aan angst, marteling en vernedering. Hoop op een veilig Iran. Een Iran dat zijn rijkdom niet langer verspilt aan terreurorganisaties, terwijl de eigen bevolking in bittere armoede leeft.

Het regime in Iran is de “sugar daddy” van het internationale terrorisme en een beul voor zijn eigen volk.

Hoe zou jij je voelen als Nederland miljarden spendeert aan oorlog, terwijl jij de boodschappen steeds moeilijk kunt betalen?

Deze ervaring hebben jullie nu een paar jaar, Iraniërs maken dat al 47 jaar mee! En dan zie ik mensen in het Westen opstaan voor het regime van Iran.

Mensen die zich laten misleiden. Mensen die niet luisteren naar het Iraanse volk, maar naar de propaganda van hun onderdrukkers, die ook heel veel onrust en onzekerheid wereldwijd orkestreren!

Dan denk ik:

De wereld lijdt aan het Stockholm-syndroom.

Ik hoor om mij heen:

“Het is een plan.”

“Het is allemaal nep.”

“Het is een spel, het is verdeel en heers.”

Prima. En waarschijnlijk is het ook zo!

Maar intussen zitten 90 miljoen mensen gevangen. Zij moeten bevrijd worden. Punt!

Ik snap dat je niet direct contact hebt met het volk in Iran. Ik snap dat je het goed bedoelt. Maar wees voorzichtig met je overtuigingen. Wees niet stellig als je niet weet hoe het echt zit. Laat je niet leiden door sentiment.

Want vergis je niet:

Manipulatie is een machtige wapen en Massahypnose werkt altijd!

Shohreh Feshtali