Door: Rebecca Smit
Bijna dagelijks denk ik er nog aan. Hoe kan het recht op integriteit van je eigen lichaam zo snel ter zijde geschoven worden voor een of ander groter collectief belang? Is angst dan echt zo vernauwend voor het bewustzijn, dat verstand volledig ondergeschikt raakt? In de greep van angst, zeggen ze weleens. En dat was precies wat er in 2020 begon te gebeuren. Hierdoor telden, tot dan toe, belangrijke principes niet meer. Het werkte collectief verlammend. Deze verlamming van het collectief denken was voor mij persoonlijk veel angstiger dan de angst voor een of ander virus. Want gewone mensen veranderden in rechters van de gevolgen van deze angst.
Jij mag niet naar binnen.
Jij bent een gevaar voor anderen.
Jij denkt alleen aan jezelf
Jij ziet het verkeerd, net als die andere wappies.
Wie denk jij wel dat je bent?
Toen ik in 2021 geweigerd werd om een try-out voor ouders te bezoeken van een orkest, waar mijn dochter in speelde, begreep ik de wereld niet meer. En ik heb me nog nooit zo kil, koud, naar en tot op het bot ellendig gevoeld, omdat mij duidelijk werd gemaakt dat ik een potentieel gevaar vormde voor andere mensen. Omdat ik in de hoek van een zaal wilde gaan zitten, een zaal waar 800 mensen in kunnen en slechts 15 mensen een plekje zochten. Maar aan de deur werd streng gecontroleerd door mensen die zich veilig waanden doordat er regels waren en hier niet van afweken. Dus gingen er 14 mensen naar binnen en moest ik buiten in de regen tijd overbruggen. Ik week af en hoorde er niet bij en dit was ook nog mijn eigen schuld. Want ‘je kunt toch testen’. Maar ook een staaf in mijn neus vind ik een schending van mijn lichamelijke veiligheid en hierdoor koos ik ervoor dit niet te gaan doen.
Na afloop keken andere ouders en collega’s mij glazig aan. Waarom ik het zo op de spits dreef, leken hun ogen te zeggen, met een mengeling van emoties, die ik dacht te herkennen als afkeur en verwondering, maar ook zelfgenoegzaamheid. Zij hadden er immers wel voor gezorgd dat iedereen ‘veilig’ was.
Mijn dochter van 9 nam mij kwalijk dat ik er niet bij was, dus ik heb het haar geprobeerd uit te leggen, maar hoe leg je de waanzin van de wereld uit aan een 9-jarige?
Doe gewoon wat er gezegd wordt, dan zijn we met zijn allen weer snel van dit virus af. Dat het echte virus wat mij betreft op zetels o.a. in Den Haag zat, zei ik maar niet. Ik had al genoeg te incasseren. Dat het echte virus voor mij persoonlijk de verwijdering was tussen mij en mijn dochter, door onbegrip veroorzaakt, dat hield ik maar voor me. Dat een virus van angst een kettingreactie veroorzaakte, die veel waardevols voorgoed leek neer te sabelen, dat leken destijds maar een paar mensen te zien en te erkennen en die mensen waren op dat moment niet in mijn buurt.
Die dag heb ik iets belangrijks geleerd. Tot op het bot vernederd worden, of je tot op het bot vernederd voelen, is de allerergste straf. En waar de ratio zoek is, kan onredelijkheid gaan regeren, ongegeneerd en in al zijn zelfgenoegzaamheid. Want wat vanuit deugdelijk gedrag komt, is dan kennelijk legitiem.
Mijn innerlijk kompas zal zich hier altijd tegen blijven verzetten.
Rebecca Smit