Betaald, gewacht, genegeerd! Nederlanders wachten, nieuwkomers wonen.

In Nederland is het inmiddels makkelijker om als vluchteling een woning te bemachtigen dan als ingezetene. Jongeren wachten zich suf op een sociale huurwoning, sparen zich kapot voor een koopwoning die elke maand duurder wordt, en wonen noodgedwongen tot ver in de dertig bij hun ouders omdat het simpelweg niet anders kan.

Inflatie maakt alles onbetaalbaar en sociale huurwoningen zijn schaars. En dan verschijnt er dit bericht: “Qasim en Dhaahin Madoobe uit Somalië, met hun vijftien kinderen, leven op een uitkering in Weert. De gemeente besloot hen tegemoet te komen met niet één, maar twee appartementen van 200 vierkante meter. Voor de gelegenheid zijn die appartementen verbouwd tot één megawoning”.

Kosten: 70.000 euro belastinggeld. O ja, en die appartementen waren eigenlijk bedoeld om er een centrum voor gehandicapten van te maken. Maar dat plan is terzijde geschoven. Het gezin Madoobe ging voor.

En dan zegt de politiek dat Nederlanders niet moeten klagen. Want als je klaagt, ben je “tegen immigranten” of erger: “racistisch.”

Maar het gaat hier helemaal niet om huidskleur of afkomst. Het gaat om een simpel principe: rechtvaardigheid. Hoe leg je uit aan een jong stel dat al jaren wacht op een woning dat er ineens wél ruimte, geld en prioriteit is voor een gezin dat hier nog maar kort verblijft?

Hoe leg je uit aan een gehandicapte uit dat hun geplande centrum opeens van tafel is, omdat de gemeente andere keuzes maakt?

De overheid predikt eindeloos over inclusie, over helpen en over begrip. Maar waar blijft dat begrip voor de Nederlander die zich aan alle regels houdt, jarenlang premie betaalt en keer op keer buiten de boot valt?

Nederlanders vragen geen privileges. Ze vragen gewoon gelijke behandeling, dezelfde kansen op een dak boven hun hoofd als ieder ander.

En dan durft men verbaasd te doen dat de onvrede groeit. Het vertrouwen brokkelt niet af door boosheid, maar door een overheid die hen systematisch behandelt als tweederangsburgers in hun eigen land.

Nederlanders zijn niet racistisch. Ze zijn moe. Moe van wachten, betalen en achtergesteld worden. Het is geen haat die groeit, het is het geduld dat op is. En geloof me: dat is een grens die je niet eindeloos kunt blijven negeren.

Solidariteit is geen eenrichtingsverkeer!