Liever geen dialoog, maar gehoorzaamheid! De prijs van vrije journalistiek!

Afgelopen week hield ik bij Café Weltschmerz een interview met Emily Schrader, een Israëlische journalist uit Tel Aviv.

Het gesprek was bedoeld om een ander geluid te laten horen over de situatie in het Midden-Oosten, over Iran, Israël en het bredere wereldtoneel.

Wat volgde was een storm aan reacties. Niet een discussie. Geen debat. Maar een golf van beschuldigingen, scheldpartijen en bedreigingen.

Ik werd een verrader genoemd. Iemand zonder oog voor het leed in Gaza.

Zonder compassie voor het Iraanse volk.

Iemand die niet weet waar zij het over heeft!

Sommigen hebben hun donaties ingetrokken, sommigen gingen zelfs zo ver dat ze persoonlijke bedreigingen stuurden.

Dat raakt, persoonlijk én professioneel.

Maar wat mij het diepst treft, is de ironie: Café Weltschmerz bestaat juist om de vrije meningsuiting te beschermen.

Om perspectieven aan bod te laten komen die elders worden doodgezwegen. Denk bijvoorbeeld aan het onderwerp “abortus!”

En toch komt deze storm van onbegrip, nu uit een hoek waarvan ik dacht dat zij vrijheid juist begreep.

Tijdens corona stonden wij aan de kant van open dialoog.

Wij klaagden over de eenzijdigheid van het systeem: de mainstream media die maar één verhaal toelieten.

En nu? Nu merk ik dat ook ‘onze’ kant blijkbaar alleen nog maar bevestiging zoekt van het eigen gelijk.

Wij zijn geworden wat we ooit bestreden.

Café Weltschmerz is geen commercieel verdienmodel. Geen gesmeerde PR-machine.

Het is een missie. Een roeping.

En echte journalistiek is zelden makkelijk. Het vraagt moed om ook het ongemakkelijke te laten klinken.

En nee, ik maak geen content om populair te zijn of applaus te krijgen. Ik doe dit omdat ik weet wat er gebeurt als vrije, ongecensureerde journalistiek verdwijnt.

Als er alleen nog maar plaats is voor één waarheid, één richting, één gedachte.

Dat leidt tot de afgrond. Tot een maatschappij waarin onze kinderen opgroeien zonder echte keuze, zonder echt geluid.

Kijk goed: het overgrote deel van onze content is kritisch op Israël, kritisch op macht, kritisch op propaganda. Maar als je ons volgt enkel om jouw mening bevestigd te krijgen, dan zit je hier verkeerd. Want hier bij Café Weltschmerz blijven we alle kanten laten horen, juist omdat dat nodig is. Omdat het land dat ontwend is. Omdat zelfs de nieuwe media dezelfde oude fouten begint te maken: voorkeur boven waarheid.

Ik heb best veel bedreigingen ontvangen, waarvan er twee ernstig genoeg waren om aangifte te doen, en het massale terugtrekken van donaties, heeft ernstige gevolgen voor ons bestaan!

Als dat gebeurt, dan verdwijnt het laatste vrije mediaplatform van Nederland. En dat verlies zal niet alleen het mijne zijn.

Het is een verlies voor iedereen die ooit hoopte op een mediawereld waar wél ruimte is voor het hele verhaal.

Of Café Weltschmerz doorgaat of niet: ik ga door.

Maar als Café weltschmerz ten onder gaat, is dat een verlies voor Nederland.

Denk daar eens over na. Wil je echt dat de enige plek waar nog écht gesproken mag worden, zwijgt?

Shohreh Feshtali